تاثیر خطبه های نهج البلاغه بر تدوین سیاست های تربیتی در نظام اسلامی با رویکرد فقه حکومتی

نهج البلاغه، به عنوان یکی از متون اصیل اسلامی، که بعد از قرآن حاوی بزرگ ترین دستورات زندگی مادی و معنوی و بالاترین کتاب رهایی بخش بشریت در ابعاد مختلف به ویژه در عرصه سیاست است؛ دربردارنده ی آموزه های ارزشمندی است که می تواند مبنای سیاست گذاری های تربیتی در یک نظام اسلامی باشد. در این راستا برای بررسی صحیح مبحث تربیت سیاسی از دریای بیکران معارف امیرالمومنین(ع) در کتاب شریف نهج البلاغه بهره مند خواهیم گشت؛ در این مقاله که توصیفی- تحلیلی بوده و با روش کتابخانه ای تهیه و تدوین گردیده برآن است که ابتدا به بررسی تعریف تربیت و سیاست و فقه حکومتی پرداخته سپس ویژگی های تربیت سیاسی را با استفاده از کلام امیرالمومنین(ع) بازگو نموده، حضرت امیر(ع) به پیوستگی دو حوزه دین و سیاست اعتقاد عمیق دارند؛ چرا که سیاست به عنوان وسیله¬ای برای تحقق بخشیدن به اهداف متعالی دین در ابعاد مختلف است. سخنان امام علی(ع) در سراسر نهج¬البلاغه حاکی این مطلب است که ایشان سیاست اصلی حکومت خویش را بر مبنای تربیت سیاسی و اخلاقی بنا نهاده و حاکمیت را نه سلطه¬گری که مسئولیت و امانت الهی می¬دیدند.مسئله اصلی پژوهش، تاثیرخطبه های نهج البلاغه، اصول وروش های تربیت سیاسی بر مبنای نهج البلاغه در نظام اسلامی با رویکرد فقه حکومتی است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که آموزه های نهج البلاغه می توانند به عنوان مبانی اخلاقی، اجتماعی و دینی سیاست های تربیتی اسلامی مورد استفاده قرار گیرند

کلیدواژه ها:

نهج البلاغه ، سیاست های تربیتی ، اسلامی ، فقه حکومتی