خوانش مجدد رهیافت فرهنگ سیاسی در تحلیل شکل گیری انقلاب اسلامی ایران

نظریه فرهنگ سیاسی در قرن گذشته از جمله رهیافت های مطالعه و کنکاش اندیشمندان علوم سیاسی و اجتماعی در مطالعه انقلاب ها، جنبش ها، علل توسعه و عقب ماندگی ملت ها و احزاب بوده است. اندیشمندانی مانند آلموند و وربا در پی شناخت این موضوع بودند، که ارزش ها، نگرش ها، باورها و رفتار سیاسی مردم در قبال مسائل سیاسی چه بوده و چه نتیجه ای بر روی نظام سیاسی و اجتماعی داشته است. در ایران نیز اندیشمندانی با ابتناء بر تئوری فرهنگ سیاسی به مطالعه و پژوهش تاریخ گذشته و معاصر ایران پرداختند. این مقاله با تکیه بر نظریه مذکور، فرهنگ سیاسی ایران که محصول ساختار استبدادی نهاد پادشاهی و جغرافیای سیاسی است، و نقش این فرهنگ را در شکل گیری انقلاب اسلامی ایران مورد پژوهش و تحقیق قرار داده است. از حیث روش شناسی، تحقیق به صورت اسنادی-تاریخی و با رویکرد توصیفی-تبیینی انجام پذیرفته است. این پژوهش به این نتیجه رسیده است که فرهنگ سیاسی ایرانیان در صد سال گذشته به ویژه با توسعه و آشکار شدن فرهنگ سیاسی اسلامی-شیعی پس از انقلاب مشروطه، از جمله علل اصلی پیروزی انقلاب اسلامی ایران بوده است.

کلیدواژه ها:

فرهنگ سیاسی ، انقلاب اسلامی ، نظام استبدادی ، آزادی ، رهایی ، اسلام شیعی.