تعیین اثربخشی آموزش فرزندپروری بهوشیارانه بر کاهش رفتارهای تکانشی در کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش فعالی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش فرزندپروری بهوشیارانه بر کاهش رفتارهای تکانشی در کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) بود. این پژوهش با طرح نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. ۳۰ والد کودک ۸ تا ۱۲ ساله مبتلا به ADHD به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش فرزندپروری بهوشیارانه شرکت کرد. ابزار اندازه گیری شامل مقیاس تکانشگری (۱۹ گویه ای) بود و داده ها با تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات رفتارهای تکانشی در گروه آزمایش از پیش آزمون به پس آزمون کاهش معناداری داشت، در حالی که تغییر معناداری در گروه کنترل مشاهده نشد. تحلیل کوواریانس نشان داد تفاوت بین گروه ها در پس آزمون با کنترل پیش آزمون معنادار است (F=۱۴.۱۲, p=۰.۰۰۱)، و اندازه اثر (η²=۰.۲۵) حاکی از اثربخشی متوسط تا قوی مداخله است. آموزش فرزندپروری بهوشیارانه به عنوان مداخله ای کارآمد می تواند در کاهش رفتارهای تکانشی کودکان دارای ADHD موثر باشد. تقویت خودتنظیمی، آگاهی هیجانی، و تعامل مثبت والد–کودک از جمله مکانیزم های موثر این مداخله هستند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش فرزندپروری بهوشیارانه بر کاهش رفتارهای تکانشی در کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) بود. این پژوهش با طرح نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. ۳۰ والد کودک ۸ تا ۱۲ ساله مبتلا به ADHD به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش فرزندپروری بهوشیارانه شرکت کرد. ابزار اندازه گیری شامل مقیاس تکانشگری (۱۹ گویه ای) بود و داده ها با تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات رفتارهای تکانشی در گروه آزمایش از پیش آزمون به پس آزمون کاهش معناداری داشت، در حالی که تغییر معناداری در گروه کنترل مشاهده نشد. تحلیل کوواریانس نشان داد تفاوت بین گروه ها در پس آزمون با کنترل پیش آزمون معنادار است (F=۱۴.۱۲, p=۰.۰۰۱)، و اندازه اثر (η²=۰.۲۵) حاکی از اثربخشی متوسط تا قوی مداخله است. آموزش فرزندپروری بهوشیارانه به عنوان مداخله ای کارآمد می تواند در کاهش رفتارهای تکانشی کودکان دارای ADHD موثر باشد. تقویت خودتنظیمی، آگاهی هیجانی، و تعامل مثبت والد–کودک از جمله مکانیزم های موثر این مداخله هستند.

کلیدواژه ها:

فرزندپروری بهوشیارانه ، رفتارهای تکانشی ، اختلال نقص توجه/بیش فعالی ، بهوشیاری