بررسی رابطه میان جهت گیری تدریس، توانمندی منش و مهارت­های اجتماعی-هیجانی با کیفیت زندگی و نقش میانجی خودپنداره در معلمان زن دوره دوم متوسطه

هدف از این پژوهش بررسی رابطه میان جهت گیری تدریس، توانمندی های منش، مهارت های اجتماعی-هیجانی و کیفیت زندگی با نقش میانجی خودپنداره در معلمان زن دوره دوم متوسطه است. مطالعه حاضر از نوع توصیفی-همبستگی است که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی بر روی ۴۱۰ معلم زن انجام شد. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه های استاندارد در حوزه جهت گیری تدریس، توانمندی منش، مهارت های اجتماعی-هیجانی، کیفیت زندگی و خودپنداره بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS-۲۷ و AMOS و آزمون های همبستگی، تحلیل مسیر و مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که جهت گیری تدریس (β = ۰.۲۲, p < ۰.۰۰۱)، مهارت اجتماعی-هیجانی (β = ۰.۱۳, p = ۰.۰۱۳) و خودپنداره (β = ۰.۳۷, p < ۰.۰۰۱) تاثیر مستقیم معناداری بر کیفیت زندگی دارند. اما خودپنداره تنها در رابطه بین مهارت اجتماعی-هیجانی و کیفیت زندگی نقش میانجی ایفا کرد (β = −۰.۱۰۹, p = ۰.۰۰۳) و در رابطه بین توانمندی منش و کیفیت زندگی نقش میانجی معناداری نداشت (p = ۰.۱۸۸). یافته ها نشان می دهند که توانمندی منش و مهارت های اجتماعی-هیجانی عوامل تاثیرگذار بر کیفیت زندگی معلمان هستند، در حالی که نقش میانجی خودپنداره تنها در برخی مسیرها تایید شد. این نتایج بر ضرورت تمرکز بر آموزش مهارت های اجتماعی و تقویت ویژگی های شخصیتی در برنامه های توسعه حرفه ای معلمان تاکید دارد. هدف از این پژوهش بررسی رابطه میان جهت گیری تدریس، توانمندی های منش، مهارت های اجتماعی-هیجانی و کیفیت زندگی با نقش میانجی خودپنداره در معلمان زن دوره دوم متوسطه است. مطالعه حاضر از نوع توصیفی-همبستگی است که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی بر روی ۴۱۰ معلم زن انجام شد. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه های استاندارد در حوزه جهت گیری تدریس، توانمندی منش، مهارت های اجتماعی-هیجانی، کیفیت زندگی و خودپنداره بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS-۲۷ و AMOS و آزمون های همبستگی، تحلیل مسیر و مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که جهت گیری تدریس (β = ۰.۲۲, p < ۰.۰۰۱)، مهارت اجتماعی-هیجانی (β = ۰.۱۳, p = ۰.۰۱۳) و خودپنداره (β = ۰.۳۷, p < ۰.۰۰۱) تاثیر مستقیم معناداری بر کیفیت زندگی دارند. اما خودپنداره تنها در رابطه بین مهارت اجتماعی-هیجانی و کیفیت زندگی نقش میانجی ایفا کرد (β = −۰.۱۰۹, p = ۰.۰۰۳) و در رابطه بین توانمندی منش و کیفیت زندگی نقش میانجی معناداری نداشت (p = ۰.۱۸۸). یافته ها نشان می دهند که توانمندی منش و مهارت های اجتماعی-هیجانی عوامل تاثیرگذار بر کیفیت زندگی معلمان هستند، در حالی که نقش میانجی خودپنداره تنها در برخی مسیرها تایید شد. این نتایج بر ضرورت تمرکز بر آموزش مهارت های اجتماعی و تقویت ویژگی های شخصیتی در برنامه های توسعه حرفه ای معلمان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

جهت گیری تدریس ، توانمندی منش ، مهارت های اجتماعی-هیجانی ، خودپنداره ، کیفیت زندگی ، معلمان زن