شناسایی عوامل موثر بر توسعه آموزش مداوم کارکنان در دانشگاه های استان بغداد

این مطالعه با هدف شناسایی عوامل موثر بر توسعه آموزش مداوم کارکنان در دانشگاه های استان بغداد انجام شد. این پژوهش از نوع کاربردی و با رویکرد آمیخته اکتشافی متوالی اجرا شد. در بخش کیفی، داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۱۵ نفر از خبرگان علمی و اجرایی دانشگاهی گردآوری و با استفاده از روش داده بنیاد تحلیل شد. در بخش کمی، ۱۷۴ نفر از کارکنان دارای حداقل ۱۰ سال سابقه شغلی و سابقه آموزش حین خدمت از طریق نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای محقق ساخته بود که روایی آن با تحلیل عاملی تاییدی و نرم افزار Smart PLS بررسی شد. برای آزمون فرضیه ها از آزمون های تی تک نمونه ای، تحلیل واریانس F و رگرسیون چندگانه استفاده گردید. یافته های استنباطی نشان داد که هفت عامل اصلی شامل بسترهای آموزش مداوم، الزامات اجرایی، مدیریت و رهبری، طراحی آموزشی فناورانه، پداگوژیکی، راهبردهای آموزشی، و ارزیابی و بازخورد تاثیر معناداری بر توسعه آموزش مداوم دارند. نتایج رگرسیون نشان داد متغیرهای طراحی آموزشی فناورانه (ß=۰.۵۲۱, p<۰.۰۰۱) و پداگوژیکی (ß=۰.۱۷۹, p<۰.۰۰۱) بیشترین تاثیر را بر توسعه آموزش مداوم دارند. ضریب تعیین مدل ۰.۹۵۴ بود که بیانگر قدرت پیش بینی بالای مدل است. شاخص GOF مدل برابر با ۰.۶۷۶ و در سطح قوی ارزیابی شد. همچنین، تحلیل واریانس تفاوت معناداری بین میانگین مولفه ها نشان داد (F=۱۰.۸۵, p<۰.۰۰۱). یافته ها حاکی از آن است که توسعه آموزش مداوم در دانشگاه های استان بغداد تابعی از مجموعه ای از عوامل سازمانی، فناورانه، آموزشی و مدیریتی است. پشتیبانی ساختاری، فرهنگی و فناورانه دانشگاه ها نقش کلیدی در ارتقاء مستمر شایستگی کارکنان دارد. پیشنهاد می شود طراحی هوشمندانه برنامه های آموزشی، همراه با ارزیابی منظم درونی و بیرونی، به عنوان راهبردی برای توسعه آموزش مداوم مدنظر قرار گیرد. این مطالعه با هدف شناسایی عوامل موثر بر توسعه آموزش مداوم کارکنان در دانشگاه های استان بغداد انجام شد. این پژوهش از نوع کاربردی و با رویکرد آمیخته اکتشافی متوالی اجرا شد. در بخش کیفی، داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۱۵ نفر از خبرگان علمی و اجرایی دانشگاهی گردآوری و با استفاده از روش داده بنیاد تحلیل شد. در بخش کمی، ۱۷۴ نفر از کارکنان دارای حداقل ۱۰ سال سابقه شغلی و سابقه آموزش حین خدمت از طریق نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای محقق ساخته بود که روایی آن با تحلیل عاملی تاییدی و نرم افزار Smart PLS بررسی شد. برای آزمون فرضیه ها از آزمون های تی تک نمونه ای، تحلیل واریانس F و رگرسیون چندگانه استفاده گردید. یافته های استنباطی نشان داد که هفت عامل اصلی شامل بسترهای آموزش مداوم، الزامات اجرایی، مدیریت و رهبری، طراحی آموزشی فناورانه، پداگوژیکی، راهبردهای آموزشی، و ارزیابی و بازخورد تاثیر معناداری بر توسعه آموزش مداوم دارند. نتایج رگرسیون نشان داد متغیرهای طراحی آموزشی فناورانه (ß=۰.۵۲۱, p<۰.۰۰۱) و پداگوژیکی (ß=۰.۱۷۹, p<۰.۰۰۱) بیشترین تاثیر را بر توسعه آموزش مداوم دارند. ضریب تعیین مدل ۰.۹۵۴ بود که بیانگر قدرت پیش بینی بالای مدل است. شاخص GOF مدل برابر با ۰.۶۷۶ و در سطح قوی ارزیابی شد. همچنین، تحلیل واریانس تفاوت معناداری بین میانگین مولفه ها نشان داد (F=۱۰.۸۵, p<۰.۰۰۱). یافته ها حاکی از آن است که توسعه آموزش مداوم در دانشگاه های استان بغداد تابعی از مجموعه ای از عوامل سازمانی، فناورانه، آموزشی و مدیریتی است. پشتیبانی ساختاری، فرهنگی و فناورانه دانشگاه ها نقش کلیدی در ارتقاء مستمر شایستگی کارکنان دارد. پیشنهاد می شود طراحی هوشمندانه برنامه های آموزشی، همراه با ارزیابی منظم درونی و بیرونی، به عنوان راهبردی برای توسعه آموزش مداوم مدنظر قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش مداوم ، آموزش کارکنان ، یادگیری محیط کار ، دانشگاه های بغداد ، توسعه حرفه ای