مدلسازی معادله ساختاری در تبیین رابطه مشارکت در شبکه های اجتماعی و احساس تعلق به مدرسه با نقش واسطه گری انسجام خانواده و اضطراب اجتماعی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین مشارکت در شبکه های اجتماعی و احساس تعلق به مدرسه با نقش واسطه گری انسجام خانواده و اضطراب اجتماعی در دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر تهران بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل ۱۲۵۸۴۲ دانش آموز دختر دوره دوم متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۲ بود که با استفاده از فرمول کوکران و به روش نمونه گیری خوشه ای، ۳۸۳ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های احساس تعلق به مدرسه بری و بتی (۲۰۰۵)، اضطراب اجتماعی کانور و همکاران (۲۰۰۰)، انسجام خانواده فیشر و همکاران (۱۹۹۲) و میزان مشارکت در شبکه های اجتماعی رسول آبادی (۱۳۹۴) بود که روایی و پایایی آن ها تایید شده است. داده ها با نرم افزارهای SPSS۲۲ و Smart PLS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مشارکت در شبکه های اجتماعی تاثیر مستقیم و معناداری بر احساس تعلق به مدرسه (۰.۵۸۲) و انسجام خانواده (۰.۵۰۲) دارد. انسجام خانواده نیز تاثیر معناداری بر احساس تعلق به مدرسه (۰.۴۹۸) دارد و نقش میانجی آن در این رابطه تایید شد (۰.۲۵۰). همچنین، مشارکت در شبکه های اجتماعی بر اضطراب اجتماعی (۰.۳۹۲) و اضطراب اجتماعی بر احساس تعلق به مدرسه (۰.۶۹۱) تاثیر معناداری داشت و نقش میانجی اضطراب اجتماعی در این رابطه تایید شد (۰.۲۷۱). مشارکت در شبکه های اجتماعی می تواند به طور مستقیم و غیرمستقیم بر احساس تعلق به مدرسه تاثیرگذار باشد و انسجام خانواده و اضطراب اجتماعی به عنوان متغیرهای واسطه ای نقش مهمی در این رابطه ایفا می کنند. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین مشارکت در شبکه های اجتماعی و احساس تعلق به مدرسه با نقش واسطه گری انسجام خانواده و اضطراب اجتماعی در دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر تهران بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل ۱۲۵۸۴۲ دانش آموز دختر دوره دوم متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۲ بود که با استفاده از فرمول کوکران و به روش نمونه گیری خوشه ای، ۳۸۳ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های احساس تعلق به مدرسه بری و بتی (۲۰۰۵)، اضطراب اجتماعی کانور و همکاران (۲۰۰۰)، انسجام خانواده فیشر و همکاران (۱۹۹۲) و میزان مشارکت در شبکه های اجتماعی رسول آبادی (۱۳۹۴) بود که روایی و پایایی آن ها تایید شده است. داده ها با نرم افزارهای SPSS۲۲ و Smart PLS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مشارکت در شبکه های اجتماعی تاثیر مستقیم و معناداری بر احساس تعلق به مدرسه (۰.۵۸۲) و انسجام خانواده (۰.۵۰۲) دارد. انسجام خانواده نیز تاثیر معناداری بر احساس تعلق به مدرسه (۰.۴۹۸) دارد و نقش میانجی آن در این رابطه تایید شد (۰.۲۵۰). همچنین، مشارکت در شبکه های اجتماعی بر اضطراب اجتماعی (۰.۳۹۲) و اضطراب اجتماعی بر احساس تعلق به مدرسه (۰.۶۹۱) تاثیر معناداری داشت و نقش میانجی اضطراب اجتماعی در این رابطه تایید شد (۰.۲۷۱). مشارکت در شبکه های اجتماعی می تواند به طور مستقیم و غیرمستقیم بر احساس تعلق به مدرسه تاثیرگذار باشد و انسجام خانواده و اضطراب اجتماعی به عنوان متغیرهای واسطه ای نقش مهمی در این رابطه ایفا می کنند.

کلیدواژه ها:

مشارکت در شبکه های اجتماعی ، احساس تعلق به مدرسه ، انسجام خانواده ، اضطراب اجتماعی ، مدل سازی معادلات ساختاری