بازاندیشی مفهومی تنظیم هیجان در عصر دیجیتال: یک مرور روایتی

هدف این مطالعه بازاندیشی مفهومی سازه تنظیم هیجان در بستر تحولات فناورانه و دیجیتال معاصر از طریق یکپارچه سازی انتقادی ادبیات نظری موجود است. پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی با رویکرد مرور روایتی است که بر تحلیل نظری متون علمی تمرکز دارد. داده ها از طریق مرور نظام مند ادبیات پژوهشی مرتبط با تنظیم هیجان، روان شناسی دیجیتال، رسانه های نوین و تعامل انسان–فناوری گردآوری شدند. در مجموع، ۱۲ مقاله علمی معتبر که بیشترین ارتباط مفهومی با هدف پژوهش داشتند، به صورت هدفمند انتخاب شدند. تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل کیفی تفسیری انجام گرفت و فرآیند کدگذاری و مقوله بندی مفاهیم در نرم افزار NVivo نسخه ۱۴ صورت پذیرفت. گردآوری و تحلیل داده ها تا دستیابی به اشباع نظری ادامه یافت. یافته ها نشان داد که تنظیم هیجان در عصر دیجیتال از یک فرایند عمدتا درون فردی به فرایندی زمینه مند، تعاملی و تا حدی برون سپرده شده به فناوری تغییر یافته است. تسریع چرخه های هیجانی، چندپارگی توجه، نقش الگوریتم ها در جهت دهی هیجان و وابستگی به بازخوردهای دیجیتال از مهم ترین تحولات شناسایی شده بودند. همچنین، ظهور الگوهای نوین آسیب پذیری هیجانی در کنار ظرفیت های جدید برای بازسازی راهبردهای سازگار تنظیم هیجان مورد تاکید قرار گرفت. نتایج مطالعه بر ضرورت بازنگری در مدل های کلاسیک تنظیم هیجان و توسعه چارچوب های مفهومی متناسب با واقعیت های عصر دیجیتال تاکید دارد. تنظیم هیجان در آینده به عنوان فرایندی هم تنظیمی میان فرد و فناوری قابل درک است که مستلزم توجه هم زمان به ابعاد فردی، فناورانه و اخلاقی است. هدف این مطالعه بازاندیشی مفهومی سازه تنظیم هیجان در بستر تحولات فناورانه و دیجیتال معاصر از طریق یکپارچه سازی انتقادی ادبیات نظری موجود است. پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی با رویکرد مرور روایتی است که بر تحلیل نظری متون علمی تمرکز دارد. داده ها از طریق مرور نظام مند ادبیات پژوهشی مرتبط با تنظیم هیجان، روان شناسی دیجیتال، رسانه های نوین و تعامل انسان–فناوری گردآوری شدند. در مجموع، ۱۲ مقاله علمی معتبر که بیشترین ارتباط مفهومی با هدف پژوهش داشتند، به صورت هدفمند انتخاب شدند. تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل کیفی تفسیری انجام گرفت و فرآیند کدگذاری و مقوله بندی مفاهیم در نرم افزار NVivo نسخه ۱۴ صورت پذیرفت. گردآوری و تحلیل داده ها تا دستیابی به اشباع نظری ادامه یافت. یافته ها نشان داد که تنظیم هیجان در عصر دیجیتال از یک فرایند عمدتا درون فردی به فرایندی زمینه مند، تعاملی و تا حدی برون سپرده شده به فناوری تغییر یافته است. تسریع چرخه های هیجانی، چندپارگی توجه، نقش الگوریتم ها در جهت دهی هیجان و وابستگی به بازخوردهای دیجیتال از مهم ترین تحولات شناسایی شده بودند. همچنین، ظهور الگوهای نوین آسیب پذیری هیجانی در کنار ظرفیت های جدید برای بازسازی راهبردهای سازگار تنظیم هیجان مورد تاکید قرار گرفت. نتایج مطالعه بر ضرورت بازنگری در مدل های کلاسیک تنظیم هیجان و توسعه چارچوب های مفهومی متناسب با واقعیت های عصر دیجیتال تاکید دارد. تنظیم هیجان در آینده به عنوان فرایندی هم تنظیمی میان فرد و فناوری قابل درک است که مستلزم توجه هم زمان به ابعاد فردی، فناورانه و اخلاقی است.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجان ، عصر دیجیتال ، روان شناسی دیجیتال ، سواد هیجانی دیجیتال ، مرور روایتی