رابطه ی تاب آوری روانشناختی با سازگاری تحصیلی دانش آموزان

تاب آوری روان شناختی به عنوان توانایی فرد برای مقابله موثر با فشارها، ناکامی ها و تغییرات زندگی، یکی از پایه های مهم سلامت روانی و عملکرد تحصیلی در دوران مدرسه محسوب می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ی میان تاب آوری روان شناختی و سازگاری تحصیلی در میان دانش آموزان متوسطه انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی–همبستگی بوده و جامعه ی آماری آن شامل کلیه ی دانش آموزان پایه های هشتم تا یازدهم مدارس دولتی شهر مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ می باشد. نمونه ای شامل ۲۵۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تاب آوری کانر-دیویسون (Conner & Davidson, ۲۰۰۳) و پرسشنامه سازگاری تحصیلی بیکر و سیرایک (Baker & Siryk, ۱۹۸۹) است که روایی و پایایی آن ها در مطالعات پیشین تایید شده است (فرجی و همکاران، ۱۳۹۸؛ احمدی، ۱۳۹۹). داده ها با استفاده از روش های آماری ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد میان تاب آوری روان شناختی و سازگاری تحصیلی رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین مولفه های پذیرش تغییر و کنترل هیجان پیش بینی کننده ی درسازگاری تحصیلی بودند. این یافته ها بیانگر آن است که افزایش تاب آوری می تواند از طریق تقویت مهارت های تنظیم هیجان و خودکارآمدی، موجب سازگاری بیشتر دانش آموزان با محیط آموزشی شود. در نتیجه گیری، نقش آموزش مهارت های تاب آوری در برنامه های روان شناسی مدرسه و مشاوره ی تحصیلی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری روان شناختی ، سازگاری تحصیلی ، دانش آموزان ، سلامت روان ، عملکرد تحصیلی.