بهینه سازی ترکیب گونه های گیاهی در فضاهای سبز شهری برای افزایش تنوع زیستی و مقاومت به خشکی

این مقاله به بررسی روش ها و راهکارهای بهینه سازی ترکیب گونه های گیاهی در طراحی فضاهای سبز شهری می پردازد. هدف اصلی، دستیابی همزمان به افزایش تنوع زیستی (Biodiversity) و بهبود مقاومت (Resilience) منظر شهری در برابر شرایط خشکسالی های مکرر است. با توجه به تغییرات اقلیمی و افزایش فشارهای آبی، رویکردهای سنتی طراحی منظر که مبتنی بر مصرف بالای آب بودند، دیگر پایدار نیستند. این پژوهش بر استفاده از گونه های بومی، طراحی ساختار لایه ای، و به کارگیری مدل های ارزیابی چندمعیاره برای دستیابی به منظر شهری تاب آور و اکولوژیک تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

خشک منظری ، درختچه ها ، گیاهان پوششی ، بهینه سازی