بررسی اثربخشی پلتفرم های آموزشی بومی در توسعه عدالت دیجیتال

در دهه اخیر، رشد سریع فناوری های آموزشی و ظهور پلتفرم های بومی فرصتی تازه برای گسترش عدالت دیجیتال در نظام آموزشی ایران فراهم کرده است. با وجود گسترش جهانی فناوری های آموزشی، پرسش اساسی آن است که آیا پلتفرم های بومی توانسته اند در کاهش شکاف دیجیتال، دسترسی برابر به یادگیری و ارتقای توانمندی های فرهنگی و اجتماعی نقش موثری ایفا کنند؟ این مقاله با رویکرد تحلیلی و در چارچوب نظریه های ویگوتسکی، بندورا، دیویی، راجرز، فرایر، آمارتیا سن و Deci & Ryan، به بررسی مفاهیم عدالت دیجیتال و اثربخشی پلتفرم های بومی آموزشی می پردازد. عدالت دیجیتال در این مقاله نه صرفا به معنای برابری در دسترسی، بلکه به منزله ی توانمندسازی یادگیرندگان برای مشارکت آگاهانه، تولید معنا و خودتحقق بخشی در فضای دیجیتال تحلیل می شود. یافته های تحلیلی نشان می دهد که پلتفرم های بومی ایران در مسیر تحقق عدالت آموزشی، در مرحله نخست با چالش هایی چون محدودیت زیرساختی، مدیریت محتوا و ضعف در طراحی فرهنگی مواجه اند، اما در سطح دوم، با تکیه بر اصول مشارکتی، حمایت اجتماعی و انطباق فرهنگی می توانند به ابزاری موثر در توسعه نظام آموزش عدالت محور تبدیل شوند. بررسی نظری و تحلیلی این مقاله روشن می سازد که عدالت دیجیتال تنها با تلفیق سه عنصر اصلی «دسترسی تجهیزاتی»، «فرصت های یادگیری مشارکتی» و «توانمندی های فرهنگی» ممکن می شود، و پلتفرم های بومی به مثابه بسترهای عدالت ساز نیازمند بازطراحی از منظر انسان گرایی و آموزش انتقادی هستند. در نهایت، پیشنهادهایی برای تقویت کارآمدی این پلتفرم ها در ارتقای کیفی عدالت آموزشی از طریق راهبردهای فرهنگی و انگیزشی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

عدالت دیجیتال ، پلتفرم آموزشی بومی ، توانمندی یادگیرنده ، یادگیری فرهنگی ، مشارکت آموزشی ، انسان گرایی ، آموزش انتقادی