بررسی تاثیر بازخورد فرهنگی-زمینه ای بر کیفیت یادگیری دانش آموزان

بازخورد فرهنگی–زمینه ای در آموزش امروز نه صرفا به عنوان ابزاری برای تصحیح عملکرد یادگیرندگان، بلکه به مثابه سازوکار مفهومی برای شکل دهی تجربه های آموزشی معنادار مطرح است. زمانی که بازخورد بر اساس بافت فرهنگی، زبانی، اجتماعی و روانی هر یادگیرنده طراحی شود، فرایند یادگیری از سطح انتقال اطلاعات به سطح تعامل شناختی–احساسی ارتقا می یابد. پژوهش های تحلیلی مبتنی بر چارچوب های ویگوتسکی، بندورا، دیویی، راجرز، فرایر، سن و Deci & Ryan نشان می دهند که بازخورد فرهنگی نه تنها موجب توسعه خودتنظیمی، بلکه به تولید معنا و انگیزش درونی کمک می کند. در این مقاله، بازخورد فرهنگی به عنوان پدیده ای چندلایه بررسی می شود: در سطح خرد، به عنوان اثر تعامل معلم و دانش آموز در نظام معنایی مشترک؛ در سطح میانه، به عنوان بازتولید ارزش های فرهنگی و روانی اجتماعی در فضای مدرسه؛ و در سطح کلان، به مثابه زبان تحول در برنامه ریزی درسی و کیفی سازی یادگیری. تحلیلی که در این مقاله ارائه می شود، بر نقش مفهوم «قابلیت» سن در ارتقای احساس ارزشمندی فرهنگی و اجتماعی از طریق بازخورد معنادار تاکید دارد و ارتباط آن را با نظریه انگیزش خودتعیین گری Deci و Ryan تبیین می کند. در چارچوب دیدگاه های دیویی و فرایر، بازخورد به ابزار رشد مهارت های انتقادی و تفکر تاملی تبدیل می گردد. در مجموع، نتیجه مقاله نشان می دهد که یادگیری زمانی از کیفیت بالایی برخوردار است که بازخورد، پل میان زمینه فرهنگی و منطق شناختی یادگیرنده باشد.

کلیدواژه ها:

بازخورد فرهنگی–زمینه ای ، کیفیت یادگیری ، انگیزش درونی ، تعامل آموزشی ، قابلیت های انسانی ، معنا بخشی آموزشی