بررسی رابطه سبک زندگی سلامت محور با کمال گرایی و انگیزه پیشرفت در دانش آموزان پایه ششم ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سبک زندگی، کمال گرایی و انگیزه پیشرفت در میان دانش آموزان پسر پایه ششم ابتدایی شهر مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ انجام شد. روش پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و شیوه اجرا، توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر پایه ششم ابتدایی شهر مشهد بود که از میان آن ها نمونه ای ۶۰ نفری به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سبک زندگی (LSQ)، پرسشنامه کمال گرایی مثبت و منفی تری–شورت و همکاران (۱۹۹۵) و پرسشنامه انگیزه پیشرفت هرمنس (۱۹۷۰) استفاده شد. روایی و پایایی ابزارها در پژوهش های پیشین مورد تایید قرار گرفته و در این مطالعه نیز پایایی آن ها از طریق ضریب آلفای کرونباخ مطلوب گزارش شد.برای تحلیل داده ها از شاخص های آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار، فراوانی و درصد) و آزمون های آمار استنباطی شامل تی مستقل و ضریب همبستگی پیرسون با استفاده از نرم افزار SPSS بهره گرفته شد. یافته ها نشان داد بین سبک زندگی دانش آموزان دو گروه تفاوت معناداری وجود دارد، به گونه ای که دانش آموزان دارای شرایط اقتصادی بهتر، از سبک زندگی مطلوب تری برخوردار بودند. همچنین نتایج ضرایب همبستگی پیرسون حاکی از آن بود که سبک زندگی با کمال گرایی مثبت و انگیزه پیشرفت رابطه مثبت و معنادار و با کمال گرایی منفی رابطه منفی و معنادار دارد. افزون بر این، بین کمال گرایی مثبت و انگیزه پیشرفت رابطه مثبت و بین کمال گرایی منفی و انگیزه پیشرفت رابطه منفی مشاهده شد.به طور کلی، نتایج پژوهش نشان داد که سبک زندگی سالم و مطلوب می تواند نقش مهمی در افزایش گرایش به کمال گرایی مثبت و ارتقای انگیزه پیشرفت دانش آموزان داشته باشد و در مقابل، از گرایش به کمال گرایی منفی بکاهد. این یافته ها می تواند به عنوان مبنایی برای طراحی برنامه های آموزشی و مشاوره ای در مدارس ابتدایی جهت بهبود سبک زندگی و ارتقای انگیزه تحصیلی دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سبک زندگی ، کمال گرایی مثبت ، کمال گرایی منفی ، انگیزه پیشرفت ، دانش آموزان ، .