طراحی و شبیه سازی یک نمونه منظومه ماهواره ای سنجشی با رویکردی نوین

امروزه منظومه ها دارای کاربرد و نقش فراوانی در صنایع فضایی دارند که مهمترین آن ها از منظومه ها امکان پوشش سراسری است. هدف از منظومه ای کردن، بهینه سازی و کاهش هزینه، مواد، سخت افزار، سوخت است و پوشش حداکثری، افزایش سرعت انتقال اطلاعات، اینترنت اشیا و غیره می باشد که با یک پرتاب و تزریق چندین ماهواره میسر می شود. در این مقاله به فراهم کردن پوشش سراسری با استفاده از کمترین تعداد ماهواره و شبیه سازی منظومه جهت سنجش زمین از طریق عکس برداری از ایران می پردازد. در این مقاله از منظومه متشکل از ۵ ماهواره به وزن هر کدام ۴۰ کیلوگرم در ارتفاع ۶۲۵ کیلومتر می باشد. این ماهواره ها توسط ماهواره بر سیمرغ از پایگاه پرتاب سمنان پرتاب می شوند. بعد از رسیدن ماهواره ها به مدار ۳۰۰ کیلومتری برای انتقال مداری به ارتفاع ۶۲۵ کیلومتر از تراستر یونی استفاده شده است. با توجه به شبیه سازی های صورت گرفته برای این طراحی می توان شرایط پیاده سازی بهینه و عملیاتی بودن آن در نظر گرفت. در این مقاله به بررسی پوشش و دسترسی هر ماهواره نسبت به زمین و مکمل بودن پنج ماهواره برای برقراری الزامات ماموریت و پایداری انتقال اطلاعات به پایگاه زمینی می پردازد.

کلیدواژه ها:

منظومه ، پوشش ، ارتفاع مداری ، شبیه سازی