تاثیر روش های نوین تدریس بر یادگیری دانش آموزان

هدف: این پژوهش به تحلیل جامع و نظام مند تاثیر به کارگیری روش های نوین تدریس بر ارتقاء کیفیت و عمق یادگیری دانش آموزان، با تمرکز بر توسعه مهارت های شناختی سطح بالاتر و تقویت ابعاد عاطفی-اجتماعی در محیط های آموزشی می پردازد.روش: این مقاله با اتخاذ رویکرد توصیفی-تحلیلی و مروری، با استناد به مبانی نظری روانشناسی تربیتی، به ویژه ساخت گرایی و شناختی، مهم ترین روش های تدریس نوین شامل یادگیری مشارکتی(Cooperative Learning) آموزش معکوس (Flipped Learning)، یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL)، و کاربرد فناوری های نوین (EdTech) را مورد بررسی قرار می دهد.یافته ها: نتایج تحلیل ها نشان دهنده آن است که روش های نوین تدریس، با ایجاد یک محیط یادگیری فعال و دانش آموزمحور، فراتر از صرف انتقال اطلاعات، به طور معناداری بر افزایش ماندگاری مطالب، توسعه توانایی تفکر انتقادی، و بهبود مهارت های حل مسئله تاثیر می گذارند. همچنین، ماهیت تعاملی این روش ها، انگیزش درونی دانش آموزان و مهارت های همکاری اجتماعی آنان را تقویت می نماید(Johnson & Smith, ۲۰۲۲؛ Slavin, ۲۰۱۷).نتیجه گیری: گذار از الگوهای سنتی به روش های تدریس نوین، یک ضرورت استراتژیک برای تربیت شهروندان آماده برای چالش های قرن بیست و یکم محسوب می شود. نهادهای آموزشی نیازمند سرمایه گذاری عمیق در توانمندسازی معلمان و بازنگری در سیستم های ارزیابی خود هستند تا این انتقال به صورت موثر و پایدار عملیاتی شود.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، یادگیری دانش آموزان ، روانشناسی تربیتی ، آموزش فعال ، یادگیری مشارکتی ، آموزش معکوس ، تفکر انتقادی.