تاثیر برنامه ریزی درسی انعطاف پذیر در بهبود تدریس معلمان و مشارکت یادگیرندگان در آموزش و پرورش

این پژوهش با هدف تحلیل تاثیر برنامه ریزی درسی انعطاف پذیر بر ارتقای کیفیت تدریس معلمان و تقویت مشارکت یادگیرندگان در نظام آموزش و پرورش انجام شد. مسئله تحقیق از ناکارآمدی رویکردهای برنامه ریزی درسی ثابت و یکسان نگر نشات گرفت؛ رویکردهایی که به دلیل عدم توجه به تفاوت های فردی و شرایط متغیر کلاس درس، مانع بهره گیری معلمان از روش های تدریس متنوع و ایجاد فرصت های یادگیری فعال می شود. مطالعه حاضر با اتخاذ رویکرد توصیفی–کیفی و بهره گیری از مصاحبه نیمه ساختاریافته، مشاهده هدفمند جلسات تدریس و تحلیل اسناد برنامه ریزی درسی مدارس صورت گرفت. نمونه پژوهش شامل معلمان دوره متوسطه بود که بر اساس معیارهای تجربی و حرفه ای به روش هدفمند انتخاب شدند. داده ها پس از گردآوری، به صورت نظام مند از طریق کدگذاری و تحلیل تماتیک مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج نشان داد برنامه ریزی درسی انعطاف پذیر با فراهم سازی امکان تعدیل محتوا بر اساس نیازهای یادگیرندگان، تنظیم سرعت و عمق تدریس، و به کارگیری راهبردهای فعال ساز یادگیری، به بهبود کیفیت تدریس منجر می شود. همچنین، یافته ها بیانگر افزایش معنادار مشارکت دانش آموزان در نتیجه فراهم شدن فرصت انتخاب، تقویت احساس عاملیت، هم سویی فعالیت های یادگیری با علایق فردی و گسترش تعاملات مشارکتی در کلاس درس است. علاوه بر این، آزادی عمل بیشتر در تصمیم گیری های آموزشی موجب کاهش فشارهای اداری بر معلمان و ارتقای انگیزه، رضایت شغلی و خودکارآمدی آنان می گردد. بر اساس نتایج، برنامه ریزی درسی انعطاف پذیر به عنوان رویکردی کارآمد در پاسخ گویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان و ارتقای اثربخشی فرآیند تدریس پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی انعطاف پذیر ، کیفیت تدریس ، مشارکت یادگیرندگان ، یادگیری فعال