بررسی اثر مکان قرارگیری پیزوالکتریک در تیر کامپوزیتی برداشت کننده انرژی بر روی ولتاژ، جریان و توان خروجی

برداشت انرژی ارتعاشی، یکی از روش هایی است که به منظور تامین انرژی برای وسایل الکترونیکی که توان مصرفی بسیار کمی دارند (نظیر سنسورها)، مورد استفاده قرار می گیرد. با ظهور پیزوالکتریک ها و به دلیل خواصی که مواد پیزوالکتریک دارا بودند، به سرعت به عنوان یکی از مرسوم ترین مواد جهت برداشت انرژی ارتعاشی معرفی شدند. هم اکنون برداشت انرژی ارتعاشی با ماده پیزوالکتریک می تواند بیش از ۳۰۰ میکرو وات بر سانتیمتر مربع توان تولید کند. یکی از انواع مواد پیزو الکتریک، پیزوپلیمرها می باشند. در این کار به کمک مواد پیزو پلیمری EAPap که فیلم نازکی از سلولز می باشند، تیرهای یکسردرگیر برداشت کننده انرژی ساخته شده اند. با تغییر محل قرارگیری لایه پیزوالکتریک در طول تیر یکسردرگیر، تغییرات ولتاژ، جریان و توان خروجی بررسی شده است. مشاهده می گردد که با تغییر مکان پیزوالکتریک بر روی تیر و نزدیک تر شدن به انتهای تیر یکسردرگیر، به دلیل افزایش میزان کرنش، توان، جریان و ولتاژ خروجی نیز افزایش می یابد.

کلیدواژه ها:

برداشت انرژی ، تیر کامپوزیتی ، توان خروجی ، مکان پیزوالکتریک ، ارتعاشات مکانیکی