اثر ۱۲ هفته تمرین تناوبی با شدت بالا و متوسط بر پری لیپین ۳ بافت چرب احشایی و مقاومت به انسولین رت های نر دیابتی

هدف از پژوهش حاضر مقایسه آثار ۱۲ هفته تمرین تناوبی با شدت بالا و متوسط بر پری لیپین ۳ بافت چرب احشایی، سطوح سرمی گلوکز و انسولین رت های نر دیابتی بود. در این مطالعه ۱۸ سر موش صحرایی نر به صورت تصادفی به سه گروه تمرین تناوبی با شدت متوسط ، شدت بالا و کنترل تقسیم شدند. بعد از دیابتی کردن رت ها، تمرین تناوبی به مدت دوازده هفته و پنج جلسه در هفته اجرا شد. تمرین در گروه شدت متوسط بر روی نوارگردان شامل اجرای ۱۳ وهله فعالیت ۴ دقیقه ای با شدت ۷۰-۶۵ درصد VO۲max و در گروه شدت بالا شامل اجرای ۱۰ وهله فعالیت ۴ دقیقه ای با شدت ۹۰-۸۵ درصد VO۲max بود و در این زمان گروه کنترل برنامه تمرینی نداشت. سنجش پروتئین پریلیپین ۳ با تکنیک وسترن بلات انجام شد. نتایج آزمون تعقیبی توکی بیانگر کاهش معنی دار PLIN۳ در گروه تمرین تناوبی با شدت بالا و متوسط نسبت به گروه کنترل بود (۰۰۱/۰≥p). بین گروه تمرینی با شدت بالا و با شدت متوسط نیز اختلاف معنی دار وجود نداشت (۲۷۴/۰≥p). نتایج پس از دوره تمرین، کاهش معناداری در انسولین و گلوکز گروه تمرین تناوبی با شدت بالا و متوسط نسبت به گروه گنترل نشان داد (۰۰۱/۰≥p). به طور کلی به نظر می رسد که هردو شدت تمرینات تناوبی نقش موثری در کاهش پریلیپین و متابولیسم گلوکز داشته است و تفاوت بین دو شدت تمرینی در این کاهش، معنا دار نمی باشد.

کلیدواژه ها:

دیابت ، پری لیپین ۳ ، تمرین تناوبی و مقاومت به انسولین