تاثیر سبک های اسنادی بر تحمل ناکامی، خودتنظیمی و خودآرام سازی روانی زنان مطلقه شهر زاهدان

این پژوهش با هدف بررسی رابطه و تاثیر سبک های اسنادی بر متغیرهای تحمل ناکامی، خودتنظیمی و خودآرام سازی روانی در میان زنان مطلقه انجام شده است. طلاق به عنوان یک رویداد استرس زای بزرگ زندگی، نیازمند سازگاری های شناختی و رفتاری قابل توجهی است. سبک های اسنادی، که شیوه هایی هستند که افراد دلایل وقایع زندگی، به ویژه رویدادهای منفی، را تبیین می کنند، نقش محوری در تعیین کیفیت این سازگاری ها دارند. جامعه آماری شامل (N=۳۵۰) زن مطلقه فعال در شهر زاهدان بود که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس و هدفمند انتخاب شدند. از روش پیمایشی و تحلیل رگرسیون چندگانه برای بررسی فرضیه ها استفاده گردید. ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس سبک های اسنادی هلمز، مقیاس تحمل ناکامی (PASS)، پرسشنامه خودتنظیمی و مقیاس خودآرام سازی روانی بود. یافته های کلیدی نشان داد که سبک اسنادی «خود-همسر» (Self-Blaming) که نماینده بعد بین فردی درونی سازی شکست است، بیشترین همبستگی منفی را با تحمل ناکامی و خودآرام سازی روانی نشان داد. همچنین، سبک اسنادی «شرایط» (Circumstantial) تنها پیش بیننده مثبت و معنادار برای خودتنظیمی بود. تحلیل رگرسیون نشان داد که سبک های اسنادی در مجموع ۵۸% از واریانس تحمل ناکامی را تبیین می کنند. این نتایج بر اهمیت مداخله های روان شناختی متمرکز بر تغییر الگوهای اسنادی بدبینانه و متمایل به سرزنش خویش در زنان مطلقه تاکید دارد تا سلامت روان و توانایی سازگاری آن ها بهبود یابد.

کلیدواژه ها:

سبک اسنادی ، تحمل ناکامی ، خودتنظیمی ، خودآرام سازی روانی ، زنان مطلقه