اثربخشی آموزش بازی درمانی بر خودنظم جویی تحصیلی و خویشتن شناسی دانش آموزان ابتدایی شهر خاش

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش بازی درمانی بر خودنظم جویی تحصیلی و خویشتن شناسی دانش آموزان ابتدایی شهر خاش انجام شد. این مطالعه با رویکرد نیمه آزمایشی دارای گروه کنترل و پیش آزمون–پس آزمون انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان ابتدایی شهر خاش در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. حجم نمونه با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای و تصادفی، شامل ۳۰ نفر از دانش آموزان با سطح پایین خودنظم جویی تحصیلی بود که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (n=۱۵n=۱۵n=۱۵) و کنترل (n=۱۵n=۱۵n=۱۵) گمارده شدند. مداخله شامل ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش بازی درمانی شناختی-رفتاری بود که صرفا گروه آزمایش آن را دریافت کردند. ابزارهای اندازه گیری شامل مقیاس خودنظم جویی تحصیلی (DST) و مقیاس خویشتن شناسی (Self-Concept Scale) بود. نتایج تحلیل واریانس مختلط (Mixed ANOVA) نشان داد که آموزش بازی درمانی تاثیر معناداری بر خودنظم جویی تحصیلی (F(۱,۲۷)=۱۸.۴۵،p<۰.۰۰۱،η۲=۰.۴۰\text{F}(۱, ۲۷) = ۱۸.۴۵، p < ۰.۰۰۱، \eta^۲ = ۰.۴۰F(۱,۲۷)=۱۸.۴۵،p<۰.۰۰۱،η۲=۰.۴۰) و خویشتن شناسی (F(۱,۲۷)=۲۵.۱۰،p<۰.۰۰۱،η۲=۰.۴۸\text{F}(۱, ۲۷) = ۲۵.۱۰، p < ۰.۰۰۱، \eta^۲ = ۰.۴۸F(۱,۲۷)=۲۵.۱۰،p<۰.۰۰۱،η۲=۰.۴۸) دانش آموزان داشته است. تفاوت نمرات پس آزمون دو گروه در هر دو متغیر به نفع گروه آزمایش معنادار بود. آموزش مبتنی بر بازی درمانی می تواند به عنوان یک رویکرد کارآمد و مورد پذیرش دانش آموزان ابتدایی، در ارتقاء مهارت های خودتنظیمی تحصیلی و بهبود تصویر مثبت از خود مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، خودنظم جویی تحصیلی ، خویشتن شناسی ، دانش آموزان ابتدایی