نقش آموزه توحید در تحقق عدالت اجتماعی

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش آموزه های کلامی در تحقق عدالت اجتماعی انجام شده است؛ مفهومی که یکی از پایه های حیاتی برای پایداری، توسعه و تعالی جوامع انسانی به شمار می آید. این مطالعه با روش توصیفی تحلیلی و از طریق گردآوری و بررسی آموزه هایی همچون توحید، عدل الهی، نبوت و ولایت، معاد و مهدویت تلاش می کند نشان دهد که چگونه این مبانی می توانند به صورت نظری و عملی مسیر تحقق عدالت اجتماعی را هموار سازند.در این میان، آموزه توحید با تاکید بر یگانگی خداوند و برابری انسان ها در پیشگاه او، شالوده ای فکری فراهم می آورد که هرگونه تبعیض، سلطه جویی و فاصله گذاری اجتماعی را فاقد مشروعیت می سازد. آموزه های نبوت و ولایت نیز با معرفی پیامبران و امامان به عنوان الگوهای عدالت گستر و مدافعان حقوق محرومان، الگوی عینی و کارآمدی برای تحقق عدالت ارائه می کنند. همچنین باور به معاد، با برجسته سازی اصل پاسخگویی انسان نسبت به اعمال خویش، زمینه پرورش وجدان اخلاقی و مسئولیت پذیری اجتماعی را تقویت می کند.نتایج پژوهش نشان می دهد که التزام آگاهانه و جامع نگر به این آموزه های کلامی می تواند جامعه را به سمت عدالت ورزی ساختاری و پایدار سوق دهد و نقش مهمی در شکل گیری فرهنگ عدالت محور ایفا کند.