تبیین روان شناختی-تربیتی رابطه تضایف امید در موقعیت های بحرانی و خداشناسی فطری در اندیشه آیت الله جوادی آملی

این مقاله با عنوان «تبیین روان شناختی-تربیتی رابطه تضایف امید در موقعیت های بحرانی و خداشناسی فطری در اندیشه آیت الله جوادی آملی» به بررسی رابطه دوسویه میان امید به نجات در شرایط بحرانی و باور فطری به خدا می پردازد. با تکیه بر تقریر آیت الله جوادی آملی، استدلال می شود که امید خودجوش و غیرعقلانی در سخت ترین لحظات زندگی، نمودی از شناخت حضوری و فطری به ذات مقدس الهی است. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با استناد به آیات قرآن کریم و روایات اهل بیت(ع) نشان می دهد که چگونه این رابطه تضایفی می تواند مبنایی نظری برای طراحی راهکارهای امیدبخشی در حیطه های روانشناسی و علوم تربیتی فراهم آورد. یافته های پژوهش حاکی از آن است که با تکیه بر این نظریه می توان به طراحی تکنیک های روان درمانی مانند «کشف امید فطری» دست یافت که در درمان یاس و ناامیدی کارآمد هستند. همچنین در عرصه تربیت و تبلیغ دین، تغییر گفتمان از محوریت «ترس» به «امید فطری» می تواند تاثیر شگرفی در جذب انسان معاصر داشته باشد. این پژوهش در نهایت نقش بنیادین خداشناسی فطری را به عنوان پشتوانه ای استوار برای نظام های روانشناختی و تربیتی امیدمحور تبیین می نماید.

کلیدواژه ها:

خداشناسی فطری ، امید ، تضایف ، روانشناسی مثبت نگر ، تربیت دینی ، آیت الله جوادی آملی