بهبود مهارت های گفتاری و اعتماد به نفس در کودک دارای لکنت زبان ؛ یک تجربه اقدام پژوهی

هدف اصلی این پژوهش اقدام پژوهی، توانمندسازی و رفع مشکل لکنت زبان دانش آموز پایه ی دوم ابتدایی به نام "مینا"( که صرفا یک نام مستعار برای حفظ حریم شخصی او است ) و افزایش چشمگیر اعتماد به نفس او در محیط کلاس درس بود. پژوهش حاضر با اتخاذ روش شناسی کیفی و مبتنی بر رویکرد اقدام پژوهی در طول یک نیم سال تحصیلی اجرا گردید. داده ها از طریق مشاهده ی مستمر، مصاحبه با اولیا و کادر مدرسه، و بررسی شواهد عملکردی جمع آوری شدند. نتایج نشان داد که اجرای برنامه های مداخله ای هدفمند شامل تمرینات گفتاری سازگار شده با محیط بازی، حمایت عاطفی مستمر، و ایجاد فرصت های امن برای مشارکت کلامی، منجر به کاهش قابل توجه موارد لکنت و اختلال در روانی گفتار گردید. مهم تر از آن، مینا توانست اعتماد به نفس خود را بازیابد و با مشارکت فعال اجتماعی، به درجه ی "مبصر کلاس" نائل شود. این پژوهش بر کارآمدی رویکرد مداخله ی مستقیم و حمایت محور در حل مشکلات ارتباطی دانش آموزان تاکید دارد .

کلیدواژه ها:

لکنت زبان ، اعتماد به نفس ، اقدام پژوهی ، مشارکت اجتماعی