مقایسه اثربخشی آموزش جرات ورزی و تاب آوری بر کاهش حساسیت به طرد در دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی آموزش جرات ورزی و تاب آوری بر کاهش حساسیت به طرد در دانش آموزان بود. پژوهش حاضر، از نوع پژوهش های نیمه آزمایشی به صورت پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه شهر رامسر در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که به روش نمونه گیری هدفمند تعداد ۴۵ دانش آموز انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه آموزش جرات ورزی (۱۵ نفر)، تاب آوری (۱۵ نفر) و گروه کنترل (۱۵ نفر) جای گرفتند. ابزار پژوهش شامل مقیاس حساسیت به طرد (RSQ؛ دونی و فلدمن، ۱۹۹۶) بود که در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون بر روی هر سه گروه اجرا شد. پروتکل آموزش جرات ورزی (عطایی و همکاران، ۱۳۹۸) به مدت ۸ جلسه دو ساعته و دوره آموزش تاب آوری (هندرسون و میلستین ، ۲۰۰۳) به مدت ۱۲ جلسه ۴۵ تا ۱۳۵ دقیقه ای بر روی دانش آموزان در گروه های آزمایش اجرا شد اما طی این مدت هیچ مداخله ای بر روی گروه کنترل صورت نگرفت. داده های بدست آمده با آزمون تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بن فرونی در محیط نرم افزاری SPSS نسخه ۲۶ و در سطح معناداری ۰۵/۰ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که هر دو آموزش جرات ورزی و تاب آوری بر کاهش حساسیت به طرد در دانش آموزان اثر معنادار دارند (۰۵/۰>P)، همچنین نشان داده شد که آموزش جرات ورزی نسبت به آموزش تاب آوری منجر به کاهش بیشتر حساسیت به طرد در دانش آموزان شد (۰۵/۰>P). با توجه به یافته های به دست آمده روان شناسان می توانند برای کاهش حساسیت به طرد در مراجعانشان از دوره های آموزشی جرات ورزی و تاب آوری استفاده کنند و به طور خاص، تقویت جرات ورزی می تواند در کاهش بیشتر حساسیت به طرد موثر باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش تاب آوری ، آموزش جرات ورزی ، حساسیت به طرد ، دانش آموزان مقطع متوسطه