رابطه عزت نفس با انگیزش تحصیلی دانش آموزان

این پژوهش به بررسی رابطه بین عزت نفس و انگیزش تحصیلی دانش آموزان می پردازد. هدف مطالعه تعیین میزان همبستگی و جهت تاثیر عزت نفس بر انگیزش یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع دبیرستان (یا مقطع مدنظر شما) است. برای این منظور از پرسشنامه خودگزارشی استاندارد عزت نفس و مقیاس انگیزش تحصیلی استفاده شد و جمع آوری داده ها به صورت نمونه ای از دانش آموزان یک یا چند مدرسه شهر انجام گرفت. تحلیل داده ها با استفاده از روش های آماری توصیفی و استنباطی (شامل ضریب همبستگی پیرسون/اسپییرمن و رگرسیون چندگانه) انجام شد. نتایج نشان داد که بین عزت نفس و انگیزش تحصیلی همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد؛ به طوری که دانش آموزانی که سطوح بالاتری از عزت نفس را گزارش کردند، نمرات بالاتر در مولفه های انگیزش (مانند انگیزش درونی، تلاش تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی) داشتند. تحلیل رگرسیونی نشان داد که عزت نفس به طور معناداری می تواند بخشی از واریانس انگیزش تحصیلی را پیش بینی کند، حتی پس از کنترل متغیرهای جمعیت شناختی مانند جنسیت و وضعیت اقتصادی-اجتماعی خانواده. یافته ها بر اهمیت پرورش عزت نفس در برنامه های تربیتی و مداخله های مدرسه ای به منظور ارتقای انگیزش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان تاکید دارند. محدودیت های تحقیق شامل اندازه نمونه، اتکا به خودگزارشی و عدم کاربست طراحی های علیتی (مانند طرح های طولی یا تجربی) است؛ پیشنهاد می شود مطالعات آتی از روش های بلندمدت یا مداخله ای برای بررسی رابطه علت و معلولی استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

عزت نفس ، انگیزش تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی ، همبستگی ، پیش بینیگرهای تحصیلی