هنر شهری به عنوان ابزار فرهنگ سازی در مدیریت شهری (مطالعه موردی: شهر تهران)

در دهه های اخیر، شهرها بیش از هر زمان دیگر به فضاهایی فرهنگی و اجتماعی تبدیل شده اند؛ فضاهایی که در آن، هویت شهروندان نه تنها از طریق ساختمان ها و خیابان ها، بلکه از طریق نمادها، رنگ ها و آثار هنری درک می شود. یکی از جلوه های برجسته این تحول، «هنر شهری» است؛ هنری که از دیوارهای خام و فضاهای بی روح شهر، بستری برای گفت وگو، آموزش و فرهنگ سازی می سازد.پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش هنر شهری به عنوان ابزار فرهنگ سازی در مدیریت شهری تهران انجام شده است. روش تحقیق به صورت توصیفی–تحلیلی و با رویکرد کیفی است. داده ها از طریق مشاهده میدانی و مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۱۵ نفر از کارشناسان مدیریت شهری و هنرمندان شهری گردآوری شده اند.نتایج نشان می دهد که هنر شهری در تهران، علاوه بر زیباسازی محیط، در ارتقای فرهنگ شهروندی، افزایش تعلق مکانی و کاهش ناهنجاری های بصری نقش بسزایی دارد. با این حال، نبود سیاست فرهنگی منسجم، نگاه ابزاری مدیران به هنر و فقدان نظام مشارکتی میان شهرداری و هنرمندان از چالش های اصلی در بهره گیری موثر از ظرفیت های هنر شهری است.در نهایت، پژوهش پیشنهاد می کند که شهرداری تهران با تدوین «نقشه راه هنر شهری» و مشارکت هنرمندان مستقل، از این ظرفیت فرهنگی به عنوان ابزار ارتباطی و آموزشی در مسیر توسعه پایدار شهری استفاده کند.

کلیدواژه ها:

هنر شهری ، فرهنگ سازی ، مدیریت شهری ، زیبایی شناسی شهری ، شهر تهران