گفتمان سازی قرآنی در بهبود روابط خانواده

مفهوم گفتمان مفهومی نو و جدال انگیز میان متفکران و پژوهشگران و صاحب نظران این عرصه است. پیدایش این مفهوم در بستر مطالعات مردم شناسی و علوم سیاسی و زبانشناسی، نقطه عطف بسیاری از نگرش ها و جستارها بوده است. کاربست ظرفیت های مفهوم گفتمان در متون تاریخی-دینی می تواند سرآغازی نو در جستارهای مربوط به این رشته باشد. تحلیل گفتمان قرآنی در خصوص تاسیس نهاد خانواده و بررسی راهکارهای بهبود روابط خانوادگی در پرتو این گفتمان و چارچوب، موضوعی است که پژوهش حاضر عهده دار بررسی آن می باشد. از آنجا که خانواده به عنوان مهم ترین اصل و پایه ی هر جامعه نقش مهم و اساسی در ترسیم آینده ی هر کشوری دارد و نخستین نهادی است که شخصیت کودکان در آن تحول می یابد، کشف گفتمان قرآنی در حوزه بهبود روابط خانواده از اهمیت شایانی برخوردار است. پژوهش حاضر، با اتخاذ رویکرد توصیفی-تحلیلی و با رجوع به آیات و رهنمودهای حکمیانه قرآن کریم، راهکارهای بهبود روابط در خانواده را مورد بررسی قرار داده است. بدین منظور و در راستای تحلیل گفتمان قرآنی از منظر زبانشناسی تلاش خواهد شد ابتدا واژگان و اصطلاحاتی که در حوزه نهاد خانواده مورد تاکید قرآن کریم قرار گرفته احصا شود و سپس از طریق تحلیل معانی و بررسی روابط همنشینی، چگونگی شکل گیری معنا در ارتباط با عوامل درون زبانی و برون زبانی را در راستای کشف گفتمان قرآنی مورد مطالعه قرار دهد. به نظر می رسد قرآن کریم در حوزه روابط خانوادگی، گفتمان ویژه ای را تاسیس و نهادینه نموده است؛ ازجمله «گفتمان احسان به والدین با تاکید بر نقش مادر»، «گفتمان مودت در روابط زوجین» و ...

کلیدواژه ها:

قرآن کریم ، گفتمان سازی ، بهبود روابط خانواده ، زبان شناسی.