بررسی جامع اختلال یادگیری ریاضی (دیسکلکولیا) در دانش آموزان مقطع ابتدایی

اختلال یادگیری ریاضی، که با عنوان دیسکلکولیا نیز شناخته می شود، یک ناتوانی یادگیری عصب شناختی است که بر توانایی فرد در درک، یادگیری و انجام عملیات ریاضی تاثیر می گذارد. این اختلال، علی رغم شیوع قابل توجه (حدود ۳ تا ۷ درصد) در میان دانش آموزان، اغلب کمتر از سایر اختلالات یادگیری مانند نارساخوانی مورد توجه قرار می گیرد. مقاله حاضر با هدف ارائه ی یک تحلیل جامع از این اختلال در مقطع ابتدایی، با استفاده از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند منابع کتابخانه ای، به بررسی ابعاد مختلف آن می پردازد. در این پژوهش، ابتدا به تعریف، شیوع و نشانه شناسی دیسکلکولیا پرداخته شده و سپس علل و عوامل زمینه ساز آن در سه حوزه ی عصب شناختی، شناختی و ژنتیکی مورد واکاوی قرار گرفته است. در ادامه، مهم ترین دیدگاه های نظری، از جمله مدل نقص در حس عددی باترورث، مدل رمزگذاری سه گانه دیهان و مدل نقایص شناختی عمومی گری، تشریح شده اند. بخش پایانی مقاله به تبیین راهکارهای عملی برای تشخیص به موقع و طراحی مداخلات آموزشی موثر، با تاکید بر آموزش صریح، استفاده از ابزارهای عینی و تقویت راهبردهای فراشناختی اختصاص یافته است. نتایج این بررسی نشان می دهد که دیسکلکولیا یک اختلال پیچیده با زیربنای چندعاملی است و شناسایی و مداخله ی زودهنگام، نقش حیاتی در کاهش پیامدهای منفی تحصیلی و روانی-اجتماعی آن ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

اختلال یادگیری ریاضی ، دیسکلکولیا ، دانش آموزان ابتدایی ، مبانی عصب شناختی ، مداخلات آموزشی ، حس عددی.