نقش محوری آموزگار ابتدایی در شکل دهی به بنیادهای یادگیری و توسعه همه جانبه دانش آموزان

مقطع ابتدایی به عنوان سنگ بنای نظام آموزشی، نقشی حیاتی در تعیین مسیر تحصیلی، شغلی و اجتماعی افراد ایفا می کند. در مرکز این مقطع سرنوشت ساز، آموزگار ابتدایی قرار دارد که کنشگری او فراتر از انتقال صرف دانش بوده و ابعاد شناختی، عاطفی، اجتماعی و اخلاقی دانش آموزان را در بر می گیرد. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از روش مطالعه اسنادی، به بررسی عمیق و چندوجهی نقش آموزگار ابتدایی می پردازد. در ابتدا، اهمیت استراتژیک مقطع ابتدایی و جایگاه آموزگار در آن تبیین می شود. سپس، با مرور مبانی نظری کلیدی در روانشناسی تربیتی، از جمله دیدگاه های پیاژه، ویگوتسکی، و گاردنر، چارچوب های نظری برای درک عملکرد موثر آموزگار ارائه می گردد. در ادامه، پیشینه پژوهش های داخلی و خارجی در زمینه صلاحیت های حرفه ای، چالش ها و فرصت های پیش روی آموزگاران ابتدایی مورد واکاوی قرار می گیرد. مقاله به تحلیل دیدگاه های مختلف در خصوص نقش آموزگار به عنوان مجری برنامه درسی، تسهیلگر یادگیری، الگوی رفتاری و عامل توسعه اجتماعی-عاطفی می پردازد. چالش هایی نظیر فرسودگی شغلی، فشارهای نظام آموزشی و لزوم توسعه حرفه ای مستمر نیز بررسی می شوند. در نهایت، مقاله نتیجه گیری می کند که ارتقای کیفیت نظام آموزشی در گرو توانمندسازی، حمایت و به رسمیت شناختن جایگاه حرفه ای آموزگاران ابتدایی است و پیشنهاداتی برای سیاست گذاری های کلان در این حوزه ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزگار ابتدایی ، مقطع ابتدایی ، توسعه همه جانبه ، صلاحیت های حرفه ای ، یادگیری بنیادین ، روانشناسی تربیتی.