طراحی برنامه های درسی با کمک هوش مصنوعی برای دانش آموزان با بیش فعالی

هدف از این پژوهش، بررسی قابلیت های هوش مصنوعی در طراحی و توسعه برنامه های درسی شخصی سازی شده برای دانش آموزان مبتلا به اختلال کم توجهی-بیش فعالی است. دانش آموزان با این اختلال، به دلیل تفاوت در شیوه پردازش اطلاعات، حفظ توجه و تنظیم هیجانات، با چالش های منحصربه فردی در محیط های آموزشی سنتی مواجه هستند که اغلب منجر به تجربیات آموزشی ناکام و ناهمگون می شود. این تحقیق با بهره گیری از روش تحقیق کیفی از نوع توصیفی-تحلیلی و با مطالعه گسترده پیشینه پژوهشی موجود، به واکاوی این مسئله پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی از طریق الگوریتم های یادگیری ماشین و پردازش زبان طبیعی، توانایی تحلیل الگوهای یادگیری، شناسایی نقاط قوت و ضعف، و پیش بینی موانع پیش روی هر دانش آموز را داراست. بر این اساس، سیستم های هوشمند می توانند محتوا، سرعت آموزش، نوع فعالیت ها (فردی، گروهی، بازی وار شده) و حتی زمان استراحت را به صورت پویا و بر مبنای داده های لحظه ای دریافتی از دانش آموز، سفارشی سازی کنند. نتیجه گیری کلی تحقیق حاکی از آن است که ادغام هوش مصنوعی در طراحی برنامه های درسی نه تنها می تواند موجب افزایش مشارکت، تمرکز و در نهایت موفقیت تحصیلی دانش آموزان با این اختلال شود، بلکه ابزاری قدرتمند در اختیار معلمان برای درک بهتر و حمایت موثرتر از این دانش آموزان قرار می دهد. این پژوهش بر ضرورت سرمایه گذاری و تحقیق بیشتر در زمینه توسعه و اجرای عملی اینگونه سیستم ها در محیط های آموزشی واقعی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، طراحی برنامه درسی ، اختلال کم توجهی-بیش فعالی ، شخصی سازی آموزش ، فناوری آموزشی