مهندسی نرم افزار خودمختار با بهره گیری از عامل های هوشمند

با افزایش پیچیدگی سامانه های نرم افزاری و گسترش محیط های پویا، توزیع شده و غیرقابل پیش بینی، رویکردهای سنتی مهندسی نرم افزار دیگر پاسخگوی نیازهای کنونی نیستند. نرم افزارهای خودمختار به عنوان نسل جدیدی از سامانه ها، قادرند بدون مداخله مستقیم انسان، تصمیم گیری کرده، خود را با شرایط محیطی تطبیق دهند و حتی رفتار خود را بهینه سازی کنند. در این میان، عامل های هوشمند به عنوان هسته مفهومی و عملی این سامانه ها، نقش کلیدی در تحقق خودمختاری، سازگاری و یادگیری ایفا می کنند. این مقاله به بررسی مبانی نظری و فنی مهندسی نرم افزار خودمختار مبتنی بر عامل های هوشمند پرداخته و ضمن تحلیل معماری ها، چالش ها و مزایا، جایگاه این رویکرد را در آینده مهندسی نرم افزار تبیین می کند.

کلیدواژه ها:

مهندسی نرم افزار خودمختار ، عامل های هوشمند ، سیستم های چندعاملی ، تطبیق پذیری ، هوش مصنوعی ، سامانه های خودسازمان ده