طراحی سیستم های نرم افزاری مقیاس پذیر مبتنی بر معماری میکروسرویس

با گسترش روزافزون سامانه های نرم افزاری پیچیده، توزیع شده و مبتنی بر وب، نیاز به معماری هایی که بتوانند پاسخگوی الزامات مقیاس پذیری، انعطاف پذیری، دسترس پذیری بالا و توسعه پذیری مداوم باشند، بیش از پیش احساس می شود. معماری های سنتی یکپارچه (Monolithic) به دلیل وابستگی شدید اجزا، محدودیت در توسعه مستقل، و دشواری در مقیاس دهی انتخابی، پاسخ مناسبی برای سامانه های مدرن محسوب نمی شوند. در این میان، معماری میکروسرویس به عنوان یک رویکرد نوین در طراحی سیستم های نرم افزاری، امکان تجزیه سامانه به مجموعه ای از سرویس های کوچک، مستقل و خودمختار را فراهم می سازد که هر یک می توانند به صورت جداگانه توسعه، استقرار و مقیاس دهی شوند. این مقاله به بررسی اصول طراحی سیستم های نرم افزاری مقیاس پذیر مبتنی بر معماری میکروسرویس می پردازد و ضمن تحلیل مفاهیم کلیدی این معماری، چالش ها، مزایا و ملاحظات فنی آن را در بستر سامانه های پیچیده امروزی تبیین می کند. هدف مقاله، ارائه یک چارچوب تحلیلی برای درک صحیح معماری میکروسرویس و نقش آن در دستیابی به مقیاس پذیری پایدار در سیستم های نرم افزاری است.

کلیدواژه ها:

معماری میکروسرویس ، مقیاس پذیری نرم افزار ، سیستم های توزیع شده ، طراحی معماری نرم افزار ، سامانه های ابری