بررسی رویکردهای اصلی دستیابی به بتن سبز

در دهه گذشته، نوآوری های فراوانی در صنعت بتن رخ داده است، به ویژه در زمینه تضمین پایداری بتن و اقدامات سبز آن. نیاز به پایداری در این صنعت بیش از پیش احساس می شود، زیرا تولید سیمان پرتلند معمولی که اصلی ترین ماده چسباننده بتن است، حدود ۸٪ از انتشار دی اکسید کربن ناشی از فعالیت های انسانی در جهان را به خود اختصاص می دهد. علاوه بر این، تولید بتن تهدید بزرگی برای منابع طبیعی مواد اولیه ایجاد کرده است. با توجه به اینکه انتظار می رود میلیاردها تن بتن در سال های آینده برای پاسخ به نیازهای زیرساختی ما تولید شود، بررسی جایگزین های دیگر برای تولید بتن اهمیت حیاتی دارد. این جایگزین ها عمدتا به عنوان جایگزینی جزئی یا کامل برای سیمان پرتلند معمولی و مصالح سنگی به کار می روند. بتن سبز به عنوان راهکاری سازگار با محیط زیست در صنعت ساخت وساز مطرح شده است و هدف آن کاهش مصرف انرژی، انتشار کربن و اثرات زیست محیطی مرتبط با تولید بتن معمولی است. این مقاله، استفاده از مواد مکمل سیمانی، چسباننده های قلیایی فعال شده و سیمان های جایگزین به عنوان جایگزین جزئی یا کامل سیمان پرتلند معمولی را برای افزایش پایداری بتن مورد بررسی قرار می دهد. علاوه بر این، به کارگیری پسماندهای صنعتی، کشاورزی و ساختمانی به عنوان سنگدانه و جایگزینی آب تازه با فاضلاب تصفیه شده، نقش مهمی در حفاظت از منابع طبیعی و مدیریت موثر پسماند دارد. استفاده از پلیمرهایی مانند پلی اتیلن و پلی پروپیلن نیز نشان داده است که می تواند خواص مکانیکی و دوام بتن را بهبود دهد، هرچند تعیین دقیق میزان جایگزینی برای جلوگیری از اثرات منفی ضروری است. در کل، بتن سبز با بهبود عملکرد، کاهش اثرات زیست محیطی و مزایای اقتصادی بالقوه، رویکردی امیدبخش برای اجرای سازه های پایدار محسوب می شود..

کلیدواژه ها:

بتن سبز ، پایداری ، سیمان پرتلند