رویکردهای تطبیقی در معماری طبیعت گرا: بررسی سیستم های الهام گرفته از طبیعت برای پاسخ به تغییرات محیطی در طراحی ساختمان های پایدار

این مرور روایی به بررسی تکامل و وضعیت کنونی رویکردهای تطبیقی طبیعت گرا در معماری پایدار، با تمرکز بر سیستم های پاسخ ده به تغییرات محیطی می پردازد. مقاله با تحلیل ادبیات پژوهشی بین المللی و ایرانی، سیر تحول مفهومی از فرمالیسم زیست تقلیدی اولیه به سمت سیستم های تطبیقی پیچیده و فرآیند محور را ردیابی می کند. در سطح بین المللی، گفتمان از تقلید ریخت شناختی به الگوگیری کارکردی از سازوکارهای پویای زیستی تکامل یافته است که با پیشرفت های طراحی محاسباتی و مواد هوشمند ممکن شده است. همزمان، منظره پژوهشی ایران مسیری متمایز را نشان می دهد که با تلفیق اصول جهانی زیست تقلیدی با خرد معماری بومی برای پاسخ به چالش های اقلیمی خاص محلی شناخته می شود. این مرور، گسترشی چندبعدی در این حوزه را شناسایی می کند که شامل گذار از کارایی ایستا به پاسخ دهی پویا و همچنین تغییر مقیاس از جزء ساختمان به اکوسیستم شهری است. یافته ها در مجموع حاکی از آن است که پارادایم هسته ای معماری الهام گرفته از طبیعت، در حال گذار از طراحی اشیاء ایستا و مبتنی بر فرم به سمت خلق سیستم های تعاملی و فرآیند محوری است که رفتار تطبیقی ارگانیسم های زنده را تقلید می کنند. این تکامل، طراحی پایدار را به عنوان یک گفت وگوی مستمر و هم افزای بین محیط مصنوع و بستر پویای طبیعی آن بازتعریف می کند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی پاسخ دهی حرارتی ، طراحی پایدار ، طراحی طبیعت گرا ، معماری تطبیقی ، زیست تقلید