طراحی فضاهای سبز و پیاده راه های ایلام با درنظر گرفتن اقلیم، فرهنگ و توپوگرافی منطقه

طراحی فضاهای سبز و پیاده راه ها در شهر ایلام نیازمند توجه هم زمان به شرایط اقلیمی، فرهنگی و توپوگرافی خاص منطقه است تا هم جنبه های کاربردی و هم زیبایی شناختی محیط شهری ارتقا یابد. این پژوهش با هدف ارائه الگویی جامع برای طراحی فضاهای سبز دامنه ای، تلفیقی از اصول مهندسی عمران، معماری منظر و زیباشناسی شهری را در نظر گرفته است. با توجه به شیب های طبیعی زمین، الگوهای جریان آب، و پوشش گیاهی بومی، طراحی به گونه ای صورت می گیرد که کمترین اثرات منفی زیست محیطی داشته باشد و پایداری اکولوژیکی را تقویت کند. هم چنین فرهنگ و سبک زندگی ساکنان ایلام به عنوان یکی از عوامل کلیدی در شکل دهی فضاهای شهری مدنظر قرار گرفته است؛ استفاده از عناصر معماری محلی، مصالح بومی و فضاهای باز قابل انعطاف، امکان ایجاد محیط هایی مناسب برای تعامل اجتماعی، استراحت و فعالیت های تفریحی را فراهم می آورد. پژوهش با بهره گیری از مطالعات میدانی، تحلیل های GIS و بررسی نمونه های موفق داخلی و بین المللی، راهکارهایی برای طراحی مسیرهای پیاده و فضاهای سبز ارائه می دهد که ضمن احترام به توپوگرافی دامنه ای شهر، پیاده روی را تشویق و ایمنی کاربران را تضمین می کند. نتایج نشان می دهد تلفیق اصول مهندسی و منظر با درک فرهنگی و زیباشناسی شهری نه تنها کیفیت محیط شهری را ارتقا می بخشد، بلکه رضایت اجتماعی شهروندان را افزایش می دهد، تعاملات اجتماعی را تقویت می کند و هویت محلی شهر را بازتاب می دهد. علاوه بر این، طراحی مناسب فضاهای سبز دامنه ای می تواند به مدیریت رواناب، کاهش اثرات جزیره حرارتی شهری و بهبود کیفیت هوا کمک کند. در نهایت، این پژوهش چارچوبی عملی و قابل اجرا برای برنامه ریزی شهری ارائه می دهد که می تواند به عنوان راهنمایی برای مدیران شهری، معماران منظر و مهندسان عمران در توسعه پایدار فضاهای شهری در ایلام مورد استفاده قرار گیرد. توجه هم زمان به اقلیم، فرهنگ و توپوگرافی در طراحی، کلید دستیابی به شهری جذاب، کارآمد و زیست پذیر خواهد بود.

کلیدواژه ها:

فضاهای سبز دامنه ای ، پیاده راه شهری ، معماری منظر ، توپوگرافی ، اقلیم منطقه ای ، زیباشناسی شهری ، تعامل اجتماعی ، پایداری محیطی