بررسی اصالت وجود از منظر ارسطو و افلاطون در آفرینش هنری

اصالت از دیدگاه هستی شناسی، یعنی واقعیت داشتن و منشا اثر بودن و در مقابل آن، اعتباری یعنی به فرض و تصور و توهم بستگی داشتن و از عینیت و منشا اثر بودن بهره ای نداشته اند. جهان غیب و عالم باطن یا عالم غیب که جهان محسوس سایه آن است، در هر مکتب و ملتی عنوان ویژه ای دارد. این پژوهش با رویکردی تفسیری- تحلیلی و با استفاده از روش استدلال منطقی سعی بر بررسی اصالت وجود و عمدتا وحدت وجود، به چگونگی فرایند درک و زیبایی شناسی هنر توسط مخاطب می پردازد. یافته-های پژوهش بیان میدارد که آثار هنری به عنوان واقعیتی صوری و معنایی از ماورا هستند و ادراک آن ها نوعی ارتباط «تعاملی» بین احساس، اندیشه، خرد و خیال انسانی است. ادراک و دریافت زیبایی به عنوان فرآیندی ذهنی و عینی مطرح است که در سه مرحله دریافت و گزینش، تحلیل عناصر و اجزا و تفسیر و معنابخشی اثر بیان می گردد.

کلیدواژه ها:

اصالت وجود ، وحدت ، افلاطون ، هنر ، وحدت وجود ، شهود