نقش فضاهای سیال و بینابین در افزایش شادابی و یادگیری کودکان ابتدایی

توجه به نیازهای کودک ، باعث پرورش انسانی کامل و در نهایت ، سازنده جامعه ای رو به رشد است. محیط یکی از عوامل سازنده رفتار کودک است. برخلاف گسترش آگاهی در زمینه معماری ، همچنان هیچ رابطه مستقیمی بین تئوری آموزشی مدارس و نمود سیمای ظاهری و فضاهای داخلی آن وجود ندارد و مدارس ، ساختمان هایی بی رنگ ، یکنواخت و خشک و خشن هستند. توجه به تغییر فضاها و تبدیل شان به فضاهای بینابین و سیال رویدادی است که به نوعی اهمیت خلاقیت کودکان را تا داخل کلاس درس می آورد و در واقع مدرسه چیزی بیش از یک ساختمان صرف مکعب گونه است. کودکانی که نسل آینده یک کشور را تشکیل می دهند و این مدارس نمونه خوبی خواهند بود برای افزایش یادگیری کودکان و در نتیجه خلاقیت آنها برای زندگی سالم تر و پر بارترشان خواهد بود. روش تحقیق در این پژوهش از نوع تحلیلی-توصیفی می باشد. گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای و میدانی بوده است. در شیوه میدانی با استفاده از شیوه برداشت اطلاعات مورد نیاز گردآوری شده است. نتایج حاصل از این تحقیق نشان می دهد که ارتقاء سطح مولفه های آسایش بصری و برداشتن موانع بین فضاها و بهره گیری از فضاهای سیال و بی چهارچوب و تلفیق فضای کلاس باعث افزایش حس مکان در کودک و تعلق خاطر کودک میشود.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، کودک ، شادابی ، فضاهای سیال و بینابین