الگوی نوین حکمرانی محلی در شهرداری ها: راهکارهای عملی برای ارتقای مدیریت شهری

حکمرانی محلی به عنوان الگویی پویا و تعاملی، بستری نوین برای بازآفرینی ساختارهای مدیریتی شهرداری ها فراهم می آورد که در آن، پیوندهای میان نهادهای عمومی و جامعه مدنی، محوریت اصلی را تشکیل می دهد. این نوشتار با واکاوی دقیق تجربیات بومی ایران، از جمله نقش شورایاری ها در کلان شهرهایی چون تهران، و الگوهای جهانی مانند رویکردهای سازمان ملل متحد در توسعه شهری پایدار، بر موانع ساختاری در حوزه شفافیت، پاسخگویی و تعامل شهروندی تمرکز دارد. بر پایه تحلیل منابع معتبر، راهکارهایی عملی نظیر بازسازی شورایاری ها به عنوان هسته های تصمیم گیری محلی از طریق آموزش مستمر و جلسات مشترک با شهرداری ها، و اعطای خودمختاری مالی به سطوح شهری با واگذاری عوارض محلی، پیشنهاد می شود. یافته ها بر ضرورت تراکم زدایی اداری و مالی تاکید می ورزند تا اقتدار محلی استوار شود و اعتماد اجتماعی به عنوان پایه مدیریت شهری، از طریق اطلاع رسانی گسترده و پوشش رسانه ای فعالیت های محلی، تقویت گردد. مدل پیشنهادی، یکپارچه و عملیاتی است و مدیران شهری را در تحقق حکمرانی مدنی محور هدایت می کند، با الهام از تجربیات موفق در کاهش آسیب های اجتماعی و بهینه سازی حمل ونقل شهری، که پایداری و عدالت را در اولویت قرار می دهد. این رویکرد، نه تنها چالش های تمرکزگرایی را مهار می سازد، بلکه با جلب نخبگان محلی و برگزاری مجامع شهروندی، مشارکت را به سطحی واقعی ارتقا می بخشد و افق تازه ای برای توسعه فراگیر شهری می گشاید.

کلیدواژه ها:

حکمرانی محلی ، تمرکززدایی مالی ، شورایاری ها ، شفافیت داده محور ، مشارکت شهروندی