تاثیر مولفه های کالبدی و فناورانه بر ارتقای مشارکت پذیری کودکان در فضاهای آموزشی*

امروزه در بسیاری از فضاهای آموزشی، الگوهای رایج طراحی هنوز با نیازهای رشدی و شیوه های یادگیری نسل جدید همخوانی ندارند و همین امر موجب محدود شدن فرصت های مشارکت فعال، تعامل اجتماعی و یادگیری خلاقانه برای کودکان می شود. این پژوهش با هدف تبیین نقش مولفه های کالبدی و فناورانه در ارتقای مشارکت پذیری کودکان انجام شده و تلاش می کند چارچوبی برای طراحی محیط های آموزشی کودک محور ارائه دهد که بتواند میان کیفیت های فضایی، تجربه کاربر و فناوری های نوین، پیوندی سازنده برقرار کند. پرسش اصلی تحقیق بر آن است که ویژگی های کالبدی از جمله نور طبیعی، رنگ، مقیاس مناسب کودک و انعطاف پذیری فضایی تا چه اندازه می توانند بر میزان مشارکت و درگیری ذهنی کودکان تاثیرگذار باشند و نقش فناوری های آموزشی و ابزارهای تعاملی در تکمیل این فرایند چیست. پژوهش حاضر از نظر ماهیت، کاربردی و از نظر روش، ترکیبی (کمی و کیفی) است. داده های کیفی از منابع کتابخانه ای، متون علمی و مشاهدات میدانی گردآوری شد و اطلاعات کمی از طریق پرسش نامه محقق ساخته میان والدین کودکان ۴ تا ۱۲ سال در تهران به دست آمد. تحلیل داده ها با روش های آماری و نرم افزار SPSS صورت گرفت. نتایج نشان می دهد که مولفه های کالبدی و فناوری های هدفمند، هر دو نقش مهمی در ایجاد فضاهای یادگیری مشارکتی دارند و هم افزایی میان این دو می تواند زمینه ساز افزایش تعامل، انگیزش و رشد همه جانبه کودکان در محیط های آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

معماری کودک محور ، مشارکت پذیری ، روان شناسی محیط ، فناوری نوین