نقش مهندسی عمران و فناوری های نوین در بهینه سازی پروژه های زیرساختی شهری

یرساخت های شهری، شامل شبکه های حمل و نقل، آب، فاضلاب، انرژی و ارتباطات، شریان های حیاتی توسعه پایدار شهری هستند. مدیریت کارآمد این زیرساخت ها، به ویژه در مواجهه با رشد سریع جمعیت شهری و فرسودگی سازه ها، نیازمند تحول اساسی در فرآیندهای سنتی مهندسی عمران است. این مقاله به بررسی نقش محوری فناوری های نوین مانند مدل سازی اطلاعات ساختمان (BIM)، اینترنت اشیاء (IoT)، سامانه های اطلاعات جغرافیایی (GIS)، پهپادها و تحلیل داده های بزرگ (Big Data) در بهینه سازی چرخه حیات پروژه های زیرساختی شهری می پردازد. هدف اصلی، ارائه چارچوبی برای ادغام این فناوری ها در مراحل مختلف پروژه—از برنامه ریزی و طراحی تا اجرا، بهره برداری و نگهداری—به منظور افزایش کارایی، کاهش هزینه ها، بهبود ایمنی و تضمین پایداری زیرساخت ها است. روش تحقیق ترکیبی از مرور سیستماتیک ادبیات و تحلیل موردی کاربردهای موفق است. یافته های کلیدی نشان می دهند که کاربرد BIM در فاز طراحی منجر به کاهش تداخلات و افزایش دقت برآوردها تا ۲۰ درصد می شود، در حالی که استقرار حسگرهای IoT و الگوریتم های یادگیری ماشین، نگهداری پیشگیرانه را جایگزین نگهداری واکنشی کرده و عمر مفید سازه ها را به طور چشمگیری افزایش می دهد. نتیجه گیری می شود که پذیرش تحول دیجیتال نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای شهرداری های آینده است تا بتوانند زیرساخت هایی انعطاف پذیر و پاسخگو طراحی، اجرا و مدیریت نمایند.

کلیدواژه ها:

بهینه سازی ، زیرساخت شهری ، مدل سازی اطلاعات ساختمان (BIM) ، ژئوماتیک ، اینترنت اشیاء (IoT) ، شهر هوشمند ، تحلیل پیشگیرانه