نقش برنامه ریزی محیطی در توسعه مسیرهای تندرستی و اکوتوریسم ورزشی شهری (نمونه اندیشه)

هدف این پژوهش بررسی نقش برنامه ریزی محیطی در توسعه ی مسیرهای تندرستی و ارتقای اکوتوریسم ورزشی شهری در شهر اندیشه است. روش تحقیق از نوع ترکیبی هم زمان Convergent Mixed Design) )بوده که داده های کمی و کیفی به صورت موازی گردآوری و تحلیل شدند. جامعه آماری شامل ۴۲۰ نفر از شهروندان و ۱۵ نفر از متخصصان برنامه ریزی شهری و محیط زیست بود. ابزار گردآوری داده، پرسش نامه با مقیاس لیکرت و مصاحبه نیمه ساختاریافته بود.نتایج تحلیل داده های کمی با استفاده از مدل معادلات ساختاری SEM نشان داد متغیر برنامه ریزی محیطی با ضریب مسیر β=۰.۷۶ و همبستگی r=۰.۷۲ تاثیری مثبت و معنادار بر توسعه مسیرهای تندرستی و اکوتوریسم ورزشی شهری دارد. همچنین یافته ها بیانگر نقش میانجی کیفیت مسیرهای تندرستی در تقویت این رابطه است. در بخش کیفی، تحلیل مضمون داده ها پنج محور اصلی شامل لزوم همگرایی نهادی، تقویت طراحی بایوفیلیک، توسعه شبکه سبز پیوسته، مشارکت اجتماعی، و عدالت فضایی محیطی را آشکار ساخت.جمع بندی نهایی بیانگر آن است که برنامه ریزی محیطی طبیعت محور و مشارکتی می تواند به عنوان راهبرد کلیدی در ارتقای سلامت شهروندان، افزایش تحرک پایدار و توسعه اکوتوریسم ورزشی در شهرهای جدید ایران مورد استفاده قرار گیرد. بر این اساس، تدوین پیوست محیط زیست و سلامت شهری و ایجاد شبکه سبز پیوسته در ساختار کالبدی شهر اندیشه پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی محیطی ، مسیرهای تندرستی ، اکوتوریسم ورزشی شهری ، طراحی بایوفیلیک ، شبکه سبز شهری