کاربرد مصالح نوین و فناوری های پایدار در پروژه های عمرانی شهری با تاکید بر بتن های نوین و آسفالت های بازیافتی

افزایش حجم پروژه های عمرانی در شهرها و ضرورت حرکت به سوی توسعه ای پایدار، استفاده از مصالح نوآورانه و فناوری های نوین ساخت را به یکی از محورهای اساسی مدیریت شهری بدل کرده است. در این راستا، بتن های نوین نظیر بتن های خودتراکم، توانمند، ژئوپلیمری و خودترمیم شونده، به همراه آسفالت های بازیافتی، به عنوان رویکردهایی کارآمد در کاهش هزینه ها، افزایش دوام سازه ها و کاهش اثرات زیست محیطی مطرح هستند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش و جایگاه این مصالح در پروژه های عمرانی شهرداری انجام شده است. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی بوده و مبتنی بر گردآوری داده ها از مطالعات کتابخانه ای، مستندات فنی و تجارب بین المللی است. نتایج نشان می دهد که به کارگیری بتن های نوین می تواند طول عمر مفید سازه ها را به طور میانگین تا ۲۵ درصد افزایش داده و هزینه های تعمیر و نگهداری را کاهش دهد. همچنین استفاده از آسفالت های بازیافتی، علاوه بر کاهش قابل توجه مصرف انرژی در فرآیند تولید، موجب صرفه جویی اقتصادی و کاهش حجم پسماندهای عمرانی می گردد. با وجود مزایای فوق، عواملی چون هزینه بالای فناوری های نو، نیاز به تخصص فنی، و کمبود زیرساخت های اجرایی از موانع گسترش این فناوری ها در شهرداری ها محسوب می شود. در نتیجه، تقویت سیاست های حمایتی، اجرای طرح های آزمایشی و آموزش نیروی انسانی متخصص، از راهکارهای کلیدی برای نهادینه سازی استفاده از مصالح نوین در مدیریت پروژه های شهری به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

بتن های نوین ، آسفالت های بازیافتی ، مدیریت پروژه های شهری ، توسعه پایدار ، فناوری های عمرانی