تبیین رابطه آموزش الکترونیکی در کاهش اضطراب،درگیری تحصیلی و بهبود یادگیری

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه بین آموزش الکترونیکی با کاهش اضطراب،درگیری تحصیلی و بهبود یادگیری دانش آمورزان ابتدایی شهر اصفهان بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی بوده و از نظر روش توصیفی- همبستگی می باشد.جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آمورزان پسرابتدایی شهر اصفهان با تعداد ۱۹۷۰ نفر دانش آموز بود . حجم نمونه با تعداد ۳۲۰ نفر دانش آموز پسر انتخاب گردید. ابزارگردآوری داده ها در پژوهش حاضر با دو روش انجام پذیرفت . گردآوردی داده های نظری که با مراجعه به اسناد بالا دستی ،کتب ، مقالات معتبر چاپ شده و پایان نامه های دفاع شده گردآوری گردید . گردآوری داده های میدانی بوسیله ی پرسشنامه استاندارد درگیری تحصیلی ریو و تسنگ (۲۰۱۱) برای سنجش متغیر درگیری تحصیلی،پرسشنامه استاندارد بهبود یادگیری دیوید کلب (۲۰۰۵) برای سنجش متغیر بهبود یادگیری،پرسشنامه استاندارد آموزش الکترونیکی واتکین و همکاران (۲۰۰۴) برای سنجش متغیر آموزش الکترونیکی و پرسشنامه استاندارد اضطراب کلاس درس CAM برای سنجش اضطراب در پژوهش حاضر به کار برده شد. در این پژوهش جهت تجزیه و تحلیل با در نظر داشتن عنوان ، در بخش آمار توصیفی از جدول توزیع فراوانی، درصد فراوانی، درصد فراوانی تجمعی و میانگین و در بخش آمار استنباطی ازآزمون ضریب همبستگی پیرسون و نرم افزار آماری spss ورژن ۲۳ استفاده شد . نتیجه نهایی چنین بود که بین آموزش الکترونیکی با کاهش اضطراب،درگیری تحصیلی و بهبود یادگیری دانش آمورزان ابتدایی شهر اصفهان رابطه معنادار وجود دارد .