نگاهی نو به روش شناسی پژوهش های ادبی به عنوان رویکردی کیفی

این پژوهش با هدف تبیین قابلیت های روش پژوهش ادبی در تحلیل نظام مند متون و کشف لایه های معنایی پنهان، با روش فراتحلیل انجام شده است. بر اساس بررسی نظام مند منابع معتبر کتابخانه ای و دیجیتال، و همچنین واکاوی یافته های پژوهش های نوین در حوزه نقد ادبی و روش شناسی پژوهش، نتایج این تحقیق نشان می دهد که روش پژوهش ادبی - با ارائه ی تفسیرهای چندبعدی مبتنی بر رویکردهای بینارشته ای (مانند نشانه شناسی، روایت شناسی، و تحلیل گفتمان) - امکان درک عمیق تر و نظام مندتری از پیچیدگی های زبانی (نحو، بلاغت، کاربردشناسی)، سبکی (الگوهای بیانی، امضاءهای نویسنده)، و ایدئولوژیک (بافتارهای تاریخی-اجتماعی، گفتمان های قدرت) در متون کلاسیک و معاصر فراهم می آورد. همچنین، یافته ها موید آن است که این روش با تلفیق هوشمندانه ی خلاقیت شهودی و تحلیل علمی ساختارگرا، نه تنها در حوزه نقد نظری کارآمد است، بلکه می تواند به عنوان یک راهبرد تولیدی، در خلق آثار ادبی و هنری نوآورانه (مانند رمان های پسامدرن، شعر تجربی، یا نمایشنامه های بینامتنی) نقش محوری ایفا کند. مطالعه تطبیقی انجام شده گویای این امر است که پژوهش ادبی معاصر، با تکیه بر چهارچوب های نظری منعطف و روش شناسی های تکامل یافته، ظرفیت بی مانندی برای سازگاری با نیازهای پویای مطالعاتی عصر حاضر دارد. این ویژگی، پژوهش ادبی را به پلی زنده و کارآمد بین حوزه علوم انسانی و عرصه های هنری تبدیل می کند و افق های جدیدی در تولید دانش بینارشته ای می گشاید.

کلیدواژه ها:

پژوهش ادبی ، تحلیل متون ، نقد بینارشته ای ، تفسیر چندلایه ، روش شناسی کیفی