رویکردی کل نگر به مغز اجتماعی: از نظریه های عصبی تا کاربردهای روان شناختی در کاهش آسیب های اجتماعی

هدف این مقاله مروری، ارائه یک چارچوب کل نگر برای تبیین پیوندهای عصبی و روان شناختی مغز اجتماعی و به کار بردن آن در طراحی مداخلات کاهش آسیب های اجتماعی بود. با تحلیل ۳۳ مطالعه، اتصال گیجگاهی-جداری و قشر پیش پیشانی میانی به عنوان پایه های عصبی شناخت اجتماعی شناسایی شدند. یافته ها نشان داد که این شبکه ها از طریق مکانیسم های انعطاف پذیری عصبی، تحت تاثیر عوامل تحولی (مانند نوجوانی و سالمندی) و فرهنگی قرار می گیرند. نتایج مداخلات، اثربخشی آموزش شفقت و ذهن آگاهی را در ایجاد تغییرات ساختاری و کارکردی در این مدارها و همچنین افزایش رفتارهای جامعه پسند و کاهش پرخاشگری تایید کردند. علاوه بر این، برنامه های آموزش مهارت های اجتماعی و هیجانی در مدارس، بهبود قابل توجهی در کارکردهای اجرایی و رفتارهای اجتماعی کودکان نشان دادند. این مرور نتیجه می گیرد که درک یکپارچه از مغز اجتماعی هم میتواند فاصله بین علوم اعصاب و کاربردهای عملی را کم کند، هم زمینه را برای طراحی مداخلات هدفمند و مبتنی بر شواهد فراهم کند که برای کاهش آسیب های اجتماعی در سطوح فردی و جمعی به کار میروند.

کلیدواژه ها:

مغز اجتماعی ، شناخت اجتماعی ، اتصال گیجگاهی-جداری ، قشر پیش پیشانی میانی