رابطه ویژگی های شخصیتی و عملکرد شغلی با نقش میانجی پایگاه اجتماعی در پرستاران خانم

یکی از عوامل بسیار مهم دخیل در بروز رفتارهای همسو با اهداف سازمان، عملکرد شغلی سرمایه های انسانی آن سازمان می باشد (Campbell, ۱۹۹۰). هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه ویژگی های شخصیتی و عملکرد شغلی با نقش میانجی پایگاه اجتماعی در پرستاران خانم بود. روش این پژوهش توصیفی- همبستگی و از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی پرستاران خانمی بود که در سال ۱۴۰۴ در بیمارستان های عمومی و خصوصی استان تهران اشتغال به خدمت داشتند. تعداد حجم نمونه ۲۵۰ نفر بر اساس روش نمونه گیری تصادفی بود. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه شخصیتی نئو (NEO-PI-R)، پرسشنامه عملکرد شغلی و پرسشنامه پایگاه اجتماعی- اقتصادی (SES) بود. به منظور تچزیه و تحلیل داده های از از نرم افزارهای SPSS۲۴ و Amos۲۶ و نیز آزمون مدل مفهومی به روش معادلات ساختاری بوت استراپ استفاده شد. نتایج نشان داد ویژگی های شخصیتی مثبت (وظیفه شناسی، توافق پذیری، برون گرایی و گشودگی به تجربه) رابطه مثبت و معناداری با عملکرد شغلی دارند، در حالی که روان رنجوری رابطه منفی با عملکرد داشت. پایگاه اجتماعی نقش میانجی معناداری در رابطه بین ویژگی های شخصیتی و عملکرد ایفا کرد؛ به این معنا که پرستاران دارای ویژگی های شخصیتی مثبت، از پایگاه اجتماعی بالاتری برخوردار بوده و در نتیجه عملکرد شغلی بهتری نشان دادند. شاخص های برازش مدل معادلات ساختاری بیانگر برازش مناسب مدل مفهومی بودند. این یافته ها نشان می دهد که شخصیت و پایگاه اجتماعی دو سازه کلیدی در پیش بینی و ارتقای عملکرد شغلی پرستاران زن هستند. بنابراین، مدیران بیمارستان ها و سیاست گذاران حوزه سلامت باید ضمن توجه به ویژگی های شخصیتی در فرآیند استخدام و ارتقا، شرایطی برای افزایش منزلت اجتماعی پرستاران فراهم کنند. همچنین طراحی مداخلات روان شناختی برای کاهش اثرات منفی روان رنجوری می تواند نقش مهمی در بهبود کیفیت عملکرد پرستاران ایفا نماید.

کلیدواژه ها:

ویژگی های شخصیتی ، عملکرد شغلی ، پایگاه اجتماعی- اقتصادی ، پرستاران خانم ، بیمارستان های دولتی و خصوصی