مقایسه ویژگی های شخصیتی رانندگان درون شهری و برون شهری

رفتار رانندگی جزئی از رفتار فرهنگی افراد به شمار می رود که مرتبط با عوامل نگرشی، ارزش ها، عادات و ویژگی های شخصیتی افراد است. این رفتار شخصیت انسان را در اجتماع آشکار می نماید. هدف از پژوهش حاضر مقایسه ویژگی های شخصیتی رانندگان درون شهری و برون شهری بود. جامعه آماری شامل کلیه رانندگان درون شهری و برون شهری استان های مختلف کشور بودند که در سال ۱۴۰۴ اشتغال به رانندگی داشتند. این بین تعداد ۲۰۰ راننده (۱۰۰ راننده درون شهری و ۱۰۰ راننده برون شهری) به شیوه تصادفی انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه پنج عامل شخصیتی نئو بود. به منظور تحلیل داده ها از نرم افزار آماری SPSS۲۴ استفاده شد. نتایج تحلیل های صورت گرفته حاکی از آن بود که رانندگان درون شهری از لحاظ ویژگی شخصیتی برون گرایی و توافق پذیری از رانندگان برون شهری بالاتر بودند و این در حالی بود که رانندگان برون شهری از لحاظ روان رنجوری نمره بیش تری را نسبت به رانندگان درون شهری کسب کرده بودند. از لحاظ سایر ویژگی های شخصیتی نیز بین ای دو گروه راننده تفاوت معناداری مشاهده نشد. بر این اساس می توان چنین نتیجه گرفت که رانندگی کردن در درون و برون شهر نیازمند سبک خاصی از رانندگی است و عمل مهم تعیین کننده ویژگی های منحصر فرد و متمایز کننده افراد می باشد که می تواند سبب سوق پیدا کردن افراد با ویژگی های خاص به سمت و سوی این حوزه ها گردد. از نتایج بدست آمده از این پژوهش می توان در گزینش رانندگان متناسب با هر حوزه رانندگی بهره برد و نیز آموزش های تخصصی منحصر به فرد با ویژگی شخصیتی نیز می تواند در بهبود فرهنگ رانندگی (درون و برون شهری) از کارآمدی بیش تری برخوردار باشد.

کلیدواژه ها:

ویژگی های شخصیتی ، فرهنگ رانندگی ، رانندگان درون شهری ، رانندگان برون شهری ، حقوق شهروندی