بررسی رابطه بین تدریس از طریق واقعیت های افزوده و آموزش های مجازی بر تفکرات واگرا و نوآوری فراگیران

پیشرفت های فناوری های نوین آموزشی، به ویژه واقعیت افزوده (AR) و آموزش های مجازی، فرصت های جدیدی برای بهبود فرآیند یاددهی-یادگیری و ارتقای مهارت های شناختی فراگیران فراهم آورده اند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر تدریس مبتنی بر واقعیت افزوده و آموزش مجازی بر تفکر واگرا و نوآوری در دانش آموزان طراحی و اجرا شد. روش پژوهش شبه آزمایشی با سه گروه آزمایشی شامل آموزش واقعیت افزوده، آموزش مجازی و گروه کنترل با آموزش سنتی بود. داده ها با استفاده از آزمون های استاندارد تفکر واگرا (Torrance Tests of Creative Thinking) و پرسشنامه نوآوری (Scott & Bruce) گردآوری و با تحلیل واریانس یک طرفه (ANOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هر دو نوع آموزش فناوری محور به طور معناداری به افزایش تفکر واگرا و نوآوری در فراگیران منجر شده اند (p < ۰.۰۵) و تاثیر آموزش واقعیت افزوده نسبت به آموزش مجازی بر هر دو متغیر قوی تر بوده است. این یافته ها بیانگر اهمیت بهره گیری از فناوری های تعاملی و چندحسی در طراحی برنامه های آموزشی برای تحریک خلاقیت و نوآوری است. همچنین، نتایج تاکید می کند که آموزش های مجازی با فراهم آوردن انعطاف پذیری در زمان و مکان، می توانند مکمل موثری برای روش های سنتی باشند. بر اساس نتایج پژوهش، پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی ضمن توسعه زیرساخت های فناوری اطلاعات و ارتباطات، بر آموزش و حمایت از معلمان در کاربرد فناوری های نوین تمرکز نمایند تا بستر رشد مهارت های تفکر واگرا و نوآوری در فراگیران فراهم شود.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوین آموزشی ، واقعیت افزوده تفکر واگرا و نوآوری ، فناوری های تعاملی