مدل یابی رابطه یادگیری خودتنظیمی با درگیری تحصیلی: نقش میانجی هیجان های تحصیلی

هدف پژوهش حاضر تعیین مدل یابی رابطه یادگیری خودتنظیمی با درگیری تحصیلی: نقش میانجی هیجان های تحصیلی بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی است. طرح پژوهش از نظر هدف کاربردی است. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تبریز در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ بودند که از این جامعه، تعداد ۳۰۰ نفر بر اساس جدول مورگان انتخاب شدند. به این صورت که ابتدا یک ناحیه آموزش و پرورش انتخاب شده و بعد از آن ناحیه تعداد ۵ مدرسه به صورت تصادفی انتخاب شده و سپس از بین مدارس، از هر کدام دو رشته تجربی و ریاضی و در نهایت ۱۰ کلاس به عنوان نمونه بررسی شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه درگیری تحصیلی زرنگ (۱۳۹۱)، پرسشنامه یادگیری خودتنظیمی پنتریچ و دیگروت (۱۹۹۰) و پرسشنامه هیجان های تحصیلی پکران و همکاران (۲۰۰۶) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با روش آماری تحلیل رگرسیون و معادلات ساختاری در نرم افزار SPSS.۲۱ و ایموس انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که یادگیری خودتنظیمی قادر به پیش بینی هیجان های تحصیلی و درگیری تحصیلی در دانش آموزان است. همچنین هیجان های تحصیلی قادر است درگیری تحصیلی را پیش بینی کند. از سویی نتایج تحلیل مسیر نشان داد که اثر مستقیم یادگیری خودتنظیمی بر هیجان تحصیلی و درگیری تحصیلی معنادار است. همچنین اثر غیرمستقیم یادگیری خودتنظیمی بر درگیری تحصیلی از طریق نقش میانجی هیجان تحصیلی معنادار است و هیجان تحصیلی نقش میانجی دارد. بنابراین هیجان های تحصیلی نقش مهم در رابطه بین یادگیری خودتنظیمی و درگیری تحصیلی دارند. توجه به هیجان های تحصیلی می تواند خودتنظیمی و درگیری را بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

درگیری تحصیلی ، یادگیری خودتنظیمی ، هیجان های تحصیلی