محدودیت ها و موانع بیرونی گردشگری در افراد دارای معلولیت

گردشگری به عنوان یک فعالیت اجتماعی و اقتصادی مهم، راهی مناسب برای تجربه فرهنگ ها، طبیعت و جاذبه های مختلف در سراسر جهان است. برخورداری تمامی اقشار به ویژه گروه های آسیب پذیر از امکانات گردشگری، امروزه یکی از موضوعات مورد توجه در جامعه علمی و صنعت گردشگری است. بااین وجود برای افراد دارای معلولیت، این تجربه می تواند با محدودیت ها و موانع زیادی روبرو شود. این موانع و محدودیت ها می توانند مانع حضور و مشارکت این افراد در فعالیت های گردشگری شوند. باتوجه به اهمیت مسئله سفر و گردشگری و تاثیر مثبت آن برای امید به حیات و خروج افراد دارای معلولیت از انزوا، لازم است که تمهیدات مناسبی برای سفر و گردشگری آنها اندیشیده شود. در این پژوهش به بررسی و تحلیل موانع و محدودیت های گردشگری در افراد دارای معلولیت جسمی حرکتی پرداخته این مقاله باهدف تبیین محدودیت ها و موانع گردشگری در افراد دارای معلولیت، انجام شده است. پژوهش حاضر با استفاده از روش تحقیق کیفی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش، افراد دارای معلولیت جسمی حرکتی شهر تهران است. حجم نمونه تحقیق با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند تا مرحله اشباع نظری بوده و بدین منظور با ۱۸ فرد دارای معلولیت جسمی حرکتی، مصاحبه های نیمه ساختار یافته انجام شده است. تحلیل مضمون اطلاعات به دست آمده از مصاحبه ها، چهار درون مایه اصلی موانع زیر ساختی، موانع اقتصادی، ضعف اطلاعات و موانع فرهنگی و اجتماعی، به عنوان محدودیت ها و موانع بیرونی گردشگری در افراد دارای معلولیت شناسایی شد.

کلیدواژه ها:

معلولیت ، گردشگری ، موانع