تحلیلی بر تحقق پذیری شهر هوشمند در کلان شهر تبریز

رشد سریع و اغلب کنترل نشده شهری در دهه های اخیر، کلان شهر تبریز را با چالش های متعددی همچون گسترش پراکنده فضاهای شهری، افزایش نابرابری های اجتماعی- فضایی، تراکم بالای ترافیک، آلودگی های زیست محیطی و کاهش کیفیت زندگی شهروندان مواجه ساخته است. هدف از این پژوهش، تحلیلی بر تحقق پذیری مناطق ده گانه کلان شهر تبریز با استفاده شاخص های رشد هوشمند شهری جهت تحقق شهر هوشمند می باشد، در همین راستا ابتدا شاخص ها و معیارهای شهر هوشمند و عوامل تاثیرگذار بر آن گردآوری و سپس برای تجزیه وتحلیل داده های گردآوری شده و رتبه بندی مناطق تبریز از لحاظ شاخص های رشد هوشمند شهری از دو روشCVR ، ANP به صورت ترکیبی استفاده شده است و پس از آن با سنجش و ارزیابی پتانسیل ها و زیرساخت های تکنولوژی مناطق ده گانه کلان شهر تبریز، اثر هر یک از این شاخص ها بر مناطق مشخص شده و با تحلیل میزان قابلیت ذاتی آن ها روشن گردیده است که ضرایب اهمیت این شاخص ها در هر منطقه به چه میزان می باشد. نتایج تحقیق نشان داد که مناطق ۲ و ۹ به ترتیب با مقدار ۶.۱۷ و ۵.۹۴ بیشترین میزان هوشمندی را در بین مناطق تبریز داشته و پس از آن مناطق ۸ و ۵ قرار گرفته اند، منطقه ۷ نیز با مقدار ۴.۶۱ کمترین میزان هوشمندی را دارا می باشد.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، تحقق پذیری ، بعد تکنولوژی ، فناوری اطلاعات و ارتباطات ، کلان شهر تبریز